u leśnego z Potoku

tropowcy

2012-03-01T17:58:00.000+01:00

7 luty 2012r. - jestem już od rana na uczelni, za 5 min rozpoczynają się kolejne zajęcia. Dzwoni komórka:
- słuchaj Kuba, jesteś w Poznaniu? a w zasadzie czy jesteś z psem na akademiku? (tylko ciiiiiiii, bo oficjalnie psów nie wolno mieć na pokoju, nie ma to jak wyrozumiali: współlokator i mieszkańcy)
- tak, a o co chodzi? czyżby coś do szukania?
- no właśnie… kolega strzelał wczoraj do dzika, mocno farbuje i trzeba by to sprawdzić…
- za godzinę kończę zajęcia, i będę potrzebował kwadrans żeby się przygotować… bądźcie pod akademikiem o godz.11…

Po zapakowaniu się do terenówki, „wywiad” ze standardowymi pytaniami: co? gdzie? jak? o której? jaka reakcja? co na zestrzale? itd. Z krótkiego sprawozdania: pojedynczy dzik strzelany na rzepaku ok. godz. 22 dnia poprzedniego, niefortunny strzelec w momencie naciśnięcia na spust przymknął oczy (mimowolnie często popełniany błąd, nawet przez doświadczonych myśliwych) i nie zaobserwował reakcji przyjęcia kuli ale słyszał doskonale dziwne pobicie, dodatkowo strzał zerwany ze względu na brak naciągnięcia przyspiesznika (ale o tym się dowiedziałem później), na zestrzale dużo farby, którą podążał polami do lasu ok. 500m.

Po ponad godzinnej jeździe jesteśmy w końcu na miejscu. Rozpoczynamy od zestrzału, a nie ostatniej znalezionej dzień wcześniej przez myśliwego farby. Powód dla mnie prosty, chcę mieć pewność że suka pracuje (wcześniej nie było okazji poszukiwać postrzałków po siarczystych mrozach). Znikoma pokrywa śnieżna na polach (lekko pobielona i oszroniona roślinność) pozwala na kontrolę pracy psa. Farby nakapane dość sporo, lekko przykryta szronem. Po niecałym kwadransie dochodzimy do miejsca, w którym myśliwy zaprzestał dalszego samodzielnego poszukiwania. I tu pierwsza uwaga: zamiast iść z boku tropu, to poruszał się na nim, skutecznie utrudniając i roznosząc pod butami, wszędzie na około, świeży ciepły trop rannej sztuki.

Co się jeszcze okazało, nie było to 500m tylko ok. 1km tropu, w zasadzie na otwartej przestrzeni – przy duktach śródpolnych i rowach. Te informacje dały mi już sporo do myślenia. Wchodzimy w las. Postrzałek porusza się po dukcie leśnym, w końcu przechodzi przez uprawę i tyczkowinę, znowu na otwartą przestrzeń, gdzie kolejny raz porusza się duktem – tym razem szlakiem technologicznym przy granicy z lasem (zakręca na 2-3 narożnikach niczym traktor rolniczy). W końcu jest kolejne wejście w drzewostan… i tu rozpoczyna się kluczenie. Farby zaczyna ubywać, pojawia się zdecydowanie w większych odstępach i mniejszej ilości. Minęła już ponad 1 godzina pracy na tropie. Parę razy należało Pasję ściągnąć z ciepłych tropów zdrowej zwierzyny, ale w sumie poprawiała się sama (nie ściągałem jej od razu, pozwalałem się jej poprawić, starając jak najlepiej czytać jej pracę). Kilkakrotnie nie mając potwierdzenia na lesie czy dobrze idzie (zaczęła częściej podnosić łeb, brak farby i widocznego tropu) zatrzymywaliśmy się, spokojnie odkładałem psa i sprawdzałem czy jest coś widocznego koło nas i kawałek przed nami… jeśli coś było kontynuowaliśmy a jak nic (w zasadzie ja nie dostrzegłem) cofaliśmy się do ostatniej farby… gdzie Pasja podłożona prowadziła dokładnie tak samo, i kawałek dalej było potwierdzenie właściwej pracy (najważniejsze ufać psu i nie przeszkadzać mu w pracy). Po prawie 2 godzinach, zakręt w lesie 90 stopni…

po ok. 20-30m odnajdujemy pierwsze łoże – trawy wyścielone przy sośnie mocno pomalowane farbą. We wszystkich wstępuje nowa energia. Mijamy nęcisko, wzniesienie i dolinę, przechodzimy kolejną tyczkowinę i wychodzimy kolejny raz na pola. Pasja przeciska się przez tarninę, puszczam otok, zawarowuję ją na długi gwizdek, sam obchodzę te gęste chaszcze z boku. Sunia leży na farbie. Dzik kolejny raz porusza się ścieżką technologiczną i na narożniku pola z lasem wchodzi na dukt leśny pomiędzy kompleksem leśnym, z którego wyszliśmy a mniejszym cyplem.

Na środku tej drogi leży martwy dzik, widać że spisał testament… pies pracując z kufą przy ziemi jeszcze go nie zoczył, wykorzystuję tę sytuację i puszczam otok, samemu zatrzymuję się… zobaczymy czy oznajmi, czy oszczeka…

z lasu wychodzi niefortunny strzelec, który podążał cały czas za nami… krótko informuję, że postrzałek odnaleziony – radość i niedowierzanie na twarzy do tej pory nie tęgiej – jednocześnie zatrzymuję i proszę o nie podchodzenie do sztuki, niech się pies nacieszy swą zdobyczą… po bitym kwadransie przywołuje psa od sztuki do siebie… siada obok i patrzy w kierunku z którego wróciła… czekam na widoczne oznajmienie… krótkie ciche szczeknięcie… szybka komenda „pokaż dzika”, Pasja rusza biegiem do sztuki, przy której krótko, cicho szczeknęła i zaczęła tarmosić za ucho, znowu odczekanie… nie ma samoistnego powrotu, przywołanie psa do siebie (drugi powrót zdecydowanie wolniejszy, widać że psina jest zmęczoną… sytuacja się powtarza, tym razem podchodzę z psem do zgasłego dzika… teatralne okazanie swojej radości suni za odnalezienie postrzałka…

odnaleziony postrzałek po ok.6 km pracy na otoku z Pasją (ELBĄ z Wdeckiego Parku)... masa po wypatroszeniu 64kg (zdjęcie robione niestety komórką)

reasumując: praca mojej wachtelki Pasji (ELBY z Wdeckiego Parku) na tropie po ok. 14 godzinach, trwała ok. 2,5 godz., pierwsze łoże po ok. 4-5km, sztuka odnaleziona na ok. 6km, postrzałek (odynaszek po wypatroszeniu 64kg) na miękkie (strzał na pędzel), ewidentnie ruszony zaraz po strzale (bądź też ból nie pozwolił mu położyć się wcześniej), gdy go doszliśmy nie był jeszcze sztywny, a kruki już mu tyłek zaczęły obrabiać… co dziwne nie gubił treści żołądkowej choć wylot kuli był całkiem spory (albo inaczej – może myśmy jej nie widzieli/zauważyli? choć z drugiej strony czy jest to możliwe?)…

przyznam że takiej odległości za postrzałkiem jeszcze nie pokonaliśmy i jest to dla mnie potwierdzenie jej doskonałej pracy i zdolności… dochodzę do wniosku, że ułożony pies myśliwski, jest jak wino – czym starszy tym lepiej smakuje, tym piękniejsza jego praca…

na uwagę zasługuje również fakt, że dla myśliwego, który ranił dzika nie było problemem jechać prawie 120km w jedną stronę do Poznania i drugie tyle by się wrócić i sprawdzić z psem… podejrzewam że niektórzy by odpuścili po 2-3 km tak żwawo poruszającego się postrzałka…

Darz Bór i poplątania otoków!

PS
Jak otrzymam zrobione fotografie to wrzucę.

Wróciliśmy ok. godz. 18 – spiesząc się na fakultet, nawet nie zdążyłem się przebrać… i tak już spóźniony, weszliśmy na salę… cóż Pasja też musiała zaliczyć zajęcia dydaktyczne…

A nim dotarłem z psem na miejsce poszukiwania tego postrzałka, znowu zadzwonił telefon… to może następnym razem (lecę na Sorbonę)…

polowanie na bażanty - Kłodawa 3-5 luty 2012

2012-02-06T12:33:00.000+01:00

na razie mała fotorelacja, opis wkrótce a jest co opisywać i wspominać...

Aga i Adam

tymczasem SERDECZNE POZDROWIENIA I PODZIĘKOWANIA dla AGI i ADAMA, jeszcze raz wielkie dzięki za zaproszenie i gościnę całej naszej trójki ;)

fot. Lena, opracowanie graficzne ja

więcej zdjęć tutaj

z treningu wachtla cz. 2

2012-02-02T23:46:00.000+01:00

warowanie na odległość (gest uniesioną ręką
i długi sygnał dźwiękowy gwizdkiem)

proste aporty przypomniane ostatnio, teraz czas na coś trudniejszego... zatrzymywanie psa w ruchu, kierunkowe prowadzenie psa po niewidoczny aport, pokonywanie różnego rodzaju przeszkód, odszukiwanie zaginionej zwierzyny (włóczki)

wysyłanie kierunkowe psa po niewidoczny aport

dokładne przeszukiwanie terenu i pokonywanie przeszkód

fot. Mateusz Rawlik

więcej zdjęć tutaj

z treningu wachtla cz. 1

2012-01-31T23:36:00.000+01:00

sezon polowań zbiorowych na zwierzynę grubą zakończony, został jeszcze tylko luty by móc popolować na bażanty, stąd potrzeba przypomnienia fachowego aportowania...

odszukiwanie i przynoszenie aportu z różnych gęstwin

spokojne obserwowanie miejsca upadku aportu...

ruszenie po aport tylko na odpowiednią komendę...

przyniesienie i oddanie na siadzie do ręki

fot. Lena

więcej zdjęć tutaj

trzydniowe "szkolenie"

2012-01-30T22:36:00.000+01:00

na kilka dni - na przełomie stycznia i lutego - trafił do mnie "na psi hotel" wspominany niedawno gończy gaskoński Moris...

mały niebieski gończy gaskoński
MORIS Le Bleu Cardinalis FCI (ur. 06.09.2011r.)

pies "prowadzony" od ukończenia 3 miesięcy... co już potrafi?

komendy:

- "siad" + odpowiedni gest ręką

- "waruj" + gest ręką

- "zostań" + gest ręką

- "daj głos"

- "do mnie" zamiennie "noga" / przychodzenie na sygnał gwizdkiem / klepnięcie dłonią w udo

- "na miejsce"

oprócz tych podstawowych komend posłuszeństwa, by uzyskać więsze skupienie uwagi psa na przewodniku wprowadziłem aport, który jednocześnie stanowi dla psa:

1. nagrodę za dobrze wykonane polecenia (zamiast np. smakołyków)

2. daje możliwość wyrobienie dobrej reakcji na sygnał gwizdka przywołującego psa do nogi

3. może być przydatny w szkoleniu specjalistycznym np. nauki oznajmiania martwej zwierzyny

jak widać w terenie pies chodzi na długiej lince, która żłobiąc ziemię, żłobi również charakter psa... w tym początkowym okresie daje możliwość zapanowania nad psem (np. wyegzekwowanie pierwszych aportów, czy przychodzenia psa na odpowiednie gesty, słowa i dźwięki) poprzez delikatne ściągnięcie psa do siebie, czy też samo danie lekkiego sygnału przez szarpnięcie...

komenda siad po każdym zatrzymaniu się w trakcie chodzenia przy nodze na smyczy

zostawanie w miejscu

warowanie

fot. Mateusz Rawlik

więcej zdjęć ze szkolenia gaskona tutaj

cdn.

przyjazd...

2012-01-29T12:57:00.000+01:00

na "szkolenie" przyjechał młody, bo 5-miesięczny mały niebieski gończy gaskoński - MORIS... szerszy opis niebawem

żywe srebro...

2012-01-25T20:54:00.001+01:00

prezent gwiazdkowy od taty myśliwego dla swej córeczki... w myśl zasady ty mi go wychowasz, inny ułoży a ja z nią popoluję... docelowo jako tropowiec

suczka foksteriera NANA / NANI (wiek: 11 tygodni)... mała zadziorna iskierka... już w wieku 9 tygodni siadała i warowała na komendę słowną potwierdzoną odpowiednimi gestami, a wszystko to dzięki odpowiedniemu podejściu i prowadzeniu właścicieli... w 10 tygodniu reagowała już na sygnał przywołania gwizdkiem i zostawała w miejscu (nawet na odległość 1m)... 11 tydzień komenda "daj głos", początkowo nieśmiałe pisknięcia, później odważne szczeknięcia i powarkiwania... no i mała rewolta w domu - dość spania w sypialni z Pańcią! a właściwie przy Pańci ;) nauka komendy "na miejsce" dość skutecznie przebiegała...

jest niesamowita, żywiołowa, energiczna, kontaktowa z utrzymaniem pewnego dystansu... twarda i charakterna... na spacerze idzie "dolnym wiatrem" jak burza, wszystkim się interesuje i nie jest bojaźliwa i strachliwa ale chwilę na "zastanowienie i obserwację" też potrzebuje...

kotka w domu nie ma życia... i chyba mieć nie będzie ;F , ale popracujemy nad tym, może uchowa jakoś swoją skórę...

popłudniowa zasiadka...

2012-01-21T10:31:00.000+01:00

... zakończyła się pozyskaniem daniela byka. Może w tym nic szczególnego, ale doskonała okazja by sprawdzić zachowanie przy martwej zwierzynie młodego (4 miesięcznego) małego niebieskiego gończego gaskońskiego (Petit bleu de Gascogne) układanego na tropowca (więcej na ten temat niebawem)...

reakcja przy martwej zwierzynie: duże zainteresowanie, obwąchiwanie, ogonek cały czas "pracował", zachęcony do głoszenia chwilę oszczekiwał (ciekawe co z niego wyrośnie?)

pod amboną przez całą zasiadkę spokojnie leżała moja wachtelka, śnieg i delikatny przymrozek w niczym jej nie przeszkadzały

a po polowaniu własnoręcznie przyrządzona wątróbka, z jabłkami i cebulką... ci co mieli okazję skosztować, wiedzą cóż to za smak...

post scriptum "przypadkowe poszukiwania" byka daniela

2012-01-14T19:42:00.001+01:00

na magistranckim polowaniu otrzymałem informację, że trofeum byka daniela, którego podniosła Pasja jest wstępnie wycenione na ponad 170 pkt CIC, co daje mu srebrny medal...

las pełen dusz

2011-11-01T17:33:00.000+01:00

"przypadkowe poszukiwania" postrzałka byka daniela

2011-10-29T14:31:00.001+02:00

wiele przypadku sprawiło, że poszukiwaliśmy postrzałka daniela byka... będąc w drodze do jednego z rezerwatów przyrody, na skrzyżowaniu leśnych duktów nieopodal docelowego miejsca napotykamy trójkę myśliwych, cóż "nie omieszkałem się zatrzymać i zamienić kilku słów", za mną z samochodu wyskakuje Pasja...

- ooo... cóż za śliczny seter irlandzki!

- niestety nie, to płochacz niemiecki... świetny tropowiec, dzikarz i aporter, jeśli potrzebna byłaby kiedyś pomoc przy poszukiwaniu postrzałka to jesteśmy do dyspozycji, suczka jest przez cały czas ze mną w akademiku "Przylesie"

na te słowa miny rozmówców się zafrasowały

- tak się właśnie składa, że kolega strzelał do byka daniela, niestety niefortunnie na miękkie, już odczekaliśmy dobra godzinę a drugi kolega miał za chwilę jechać po swoje psy, ale skoro już Pan tu jest to może spróbujemy?

- nie ma problemu

wszędzie gdzie jestem z psem mam przy sobie torbę myśliwską a w niej zwinięty otok i obrożę tropową... cóż pech chciał, że akurat został wyjęty na rzecz aportów... na szczęście Lena znalazła w bagażniku smycz nieco dłuższą od mojego rzemienia na którym prowadzę psa... jedziemy na zestrzał... miało być raptem 0,5 km od miejsca spotkania a tu jedziemy i jedziemy... w końcu jeep przed nami zatrzymuje się, jesteśmy na miejscu... niefortunny strzelec pozostał na krzyżówce a my będziemy poszukiwać rannego byka z doświadczonym i dobrze znającym teren myśliwym, którego spokój udziela się także mnie... doskonale zrelacjonował przebieg zdarzenia i wskazał miejsce z dość dużą ilością farby, zakładam psa na trop i ruszamy... po niecałych 100m podnoszą się przed nami 2 daniele... czarne myśli ogarnęły moją głowę, nie pozostaje nic innego jak zastopować psa, zawarować i wyciszyć, decyduję, że rozpoczniemy ponownie od początku, przy leżącej kłodzie na której jest farba ponownie na kilka minut odkładam psa... w tym czasie odnajdujemy kolejną farbę, "łapiąc" kierunek uchodzenia rannej sztuki... ponownie zakładamy psa na trop pewnie idzie wytyczonym przez nas kierunku lekki skręt w prawo, przechodzimy przez dorogę

- widział gdzieś pan farbę po drodze? bo ja przyznam szczerze, że nie...

- była kawałek temu przy tym buku

pies przechodzi pod wywalonym dąbkiem, ja przechodzę górą

- jest farba! - mówię nieco głośniej, do strzelca idącego za mną... i zaraz słyszę odpowiedź

- widać psiak idzie dobrze

dosłownie po chwili, jakieś 20m przed nami podnosi się byk i niezbyt szybko uchodzi... przykucam i zatrzymuję psa

- puszczać w gon by osaczyła?

- nie

spokojnie strzelec podchodzi wolno do oddalającego się byka z przestrzelonym tylnym badylem... pada strzał, byk kładzie się po strzale w nasadę karku... kiwnięcie ręki oznacza koniec pracy

Pasja (ELBA z Wdeckiego Parku) przy byku daniela po pracy na 400-450m tropie do miejsca podniesienia się rannej zwierzyny z łoża

puszczam psa luzem do leżącego byka, którego nie widziała po zawarowaniu, jakieś 100 może 150m dalej... to co usłyszałem było dla mnie przepiękną muzyką... pełne pasji oszczekiwanie martwego zwierza... gratulacje za pracę psa i udzieloną pomoc, szczery uścisk dłoni... czegóż więcej do szczęścia?

Regionalny Konkurs Pracy Dzikarzy Głęboczek k. Skępego ZO PZŁ Włocławek 25.09.2011r.

2011-09-28T10:04:00.001+02:00

przekonałem się na własnej skórze, jak wielką prawdę niesie stwierdzenie "prawdziwych Przyjaciół poznaje się w biedzie/potrzebie"...

sobota godz. 13, dzwoni telefon - to Darek, pewnie chce obgadać szczegóły jutrzejszego wyjazdu:

- no co tam?

- słuchaj Kuba, jest taka sprawa - głos lekko załamuje się - nie pojedziemy na dzikarze, właśnie popsuło mi się auto... wiesz siła wyższa... naprawdę przepraszam...

ta informacja spadła jak grom z jasnego nieba... co teraz zrobić? opłata złożona, wyjazd w zasadzie za kilkanaście godzin, a tu nie ma jak się dostać na miejsce... nic to, jak to mówią: "nadzieja umiera ostatnia"...

uruchomiłem wszystkie możliwe kontakty, ale... kto by chciał wstawać przed świtem i to jeszcze w niedzielę, żeby pojechać z kimś parę set km, po to by jego pies poszczekał na dzika? no właśnie... chwila, przecież chłopaki mówili że jadą z jagami! szybki telefon i sprawa jasna... z Poznania musimy się dostać pociągiem na rano (na 5:30) do Gniezna, gdzie z dworca PKP nas zgarną i dalej już pojedziemy autem (vw-em a w nim 4 pasażerów i 4 psy;) ... nie było innej rady godz.2:05 jesteśmy na przystanku, z którego autobusem nocnym docieramy na dworzec, z którego o 3:05 ma odjechać nasz pociąg (oczywiście, jak się później okazało z opóźnieniem) dalsza podróż przebiegała już bez niespodzianek... a mną cały czas targały rozterki: czy ta cała przeprawa, tyle km ma sens? czy podróż i zmęczenie (również moje) nie wpłynie negatywnie na psa i jego pracę?

losujemy nr startowy 2 (ostatnio również taki nam przypadł)... standardowo konkurencja posłuszeństwo (chodzenie w lesie z psem na krótkim otoku między drzewami, później również luzem przy nodze, następnie zwolnienie psa i przywołanie do nogi) bez najmniejszych problemów, teraz kolej na "koronę" czyli pracę w zagrodzie dziczej... pierwszy pies - jagdterrier, który wchodził do niej nie sprostał zadaniu, z małymi obawami wezwani przez sędziów wchodzimy do środka, pies ma 10 min na znalezienie pojedynczego sporego odyńca w zagrodzie o powierzchni ok.3 ha... Pasja pobudzona, widać że wie co ją czeka... puszczona rozpoczyna poszukiwanie, cały czas ciągnie ją w spore bajoro, które przepływa... przyznam szczerze, że już myślałem, że nic z tego nie będzie, ale... w 9 min. rozpoczyna pracę na odyńcu, który zaszył się w drugim końcu zagrody właśnie za tym "stawem", w tym momencie uchodzi ze mnie całe napięcie, wiem że nie odpuści... po kilku minutach sędziowie proszą o odwołanie psa, a w zasadzie złapanie go i tu nastąpiła u nich mała konsternacja, zdziwienie i podziw, po wydanej przeze mnie komendzie przywołującej Pasja natychmiast w pełnym biegu przybiega przez bagno i siada przede mną... oceny nie mogły być inne, niż zbliżone do maksymalnych (jedynie dwie 3 za wiatr i sposób szukania, reszta same 4 - czyli maksy)... po zagrodzie czas na pracę na tropie farbowym, który był dla nas zwieńczeniem konkursowych zmagań... na tropie wykonaliśmy pracę na 2... cóż, gdyby była 3 to byśmy mieli kolejny najwyższy dyplom użytkowości - I stopnia... nic to mamy dyplom II stopnia - równie wartościowy, choćby z tego względu że pokazuje równą, bardzo dobrą wytrwałą pracę psa dzikarza...

"złom" zatknięty za obrożą, oznaka że praca została wykonana i zaliczona

zbiórka

lokata 1. DINA Bukowa Ostoja - 121/140 pkt. dyplom I stopnia, gratulacje od sędziego głównego p. L. Siejkowskiego odbiera Kol. Hubert Dębowski

lokata 2. COBRA Bukowa Ostoja 132pkt. - dyplom II stopnia

lokata 3. SUŁEK Laufer Polski 128 pkt. - dyplom II stopnia

lokata 4. ELBA z Wdeckiego Parku 128 pkt. - dyplom II stopnia, przegrała wiekiem z trzecim psem, ale sprawiedliwie, gdyż gończy polski zaliczył ścieżkę tropową perfekcyjnie

lokata 5. IRIS z Borowej Doliny 118 pkt. - dyplom II stopnia

tryumfatorzy z owego VW, od lewej: Cobra wraz z przewodnikiem - "prawą ręką H. Dębowskiego", dalej Szejk i Dina prowadzone przez Huberta, no i Pasja (ELBA), krótko mówiąc: "plan uznajemy za wykonany!", czwarty z owego wesołego auta (szczególnie w drodze powrotnej) Kol. Ariel choć nie prowadził swych jamników to dzielnie pomagał w "łowieniu jagów w zagrodzie" no i uwieczniał w kadrze aparatu to kynologiczne spotkanie

PASJA (ELBA z Wdeckiego Parku) swą równą, wytrwałą, pełną pasji pracą sprawiła mi ogromny prezent na 23. urodziny... czegóż chcieć więcej?

korzystając z okazji chciałbym serdecznie podziękować Przyjaciołom,
dzięki pomocy których mogliśmy tam być

DARZ BÓR!

Regionalny Konkurs Pracy Dzikarzy Gołąbki k. Pasłęka ZO PZŁ Elbląg 17.09.2011r.

2011-09-24T10:14:00.000+02:00

Środa, chwytam za słuchawkę telefonu i wystukuję numer, po chwili słyszę głos:

- O cześć, kiedy przyjeżdżasz?

- No właśnie... jedziemy na konkurs pracy dzikarzy - nie pytam tylko informuję.

- Eee... kiedy?

- W tę sobotę, pod Elblągiem.

- Nie żartuj... pewnie już minął termin wysłania zgłoszenia psa.

- Już dzwoniłem do zarządu, nie ma problemu tylko musimy przesłać kopie rodowodów a opłaty można złożyć na miejscu.

- No nie wiem... mam trochę roboty... a pomożesz obrobić dwa-trzy dziki?

- Nie ma problemu.

- No to jedziemy.

zbiórka - od lewej reprezentacja wachtli, dalej gończe polskie, jamniki szorstkowłose i łąjka... ogółem 14 psów

na pierwszym planie DIZEL z Grodziskich Borów, na drugim ELBA z Wdeckiego Parku

nie mogło zabraknąć sygnałów łowieckich, na dużym rogu "par force" gra Artur Walczak, a na małym rogu "furst pless" autor... sygnaliści czynnie uczestniczyli w tymże spotkaniu kynologicznym, prowadząc swoje psy całkiem skutecznie, ale o tym może później...

dekoracja złomem po ukończeniu przez psa pracy na zagrodzie dziczej

przed rozpoczęciem pracy na tropie farbowym odłożenie psa, spokojne sprawdzenie zestrzału i rozwinięcie otoku

ELBA z Wdeckiego Parku lokata 2/14, 138/140 pkt.

a na końcu "nagroda"...

fot. Inżynier Nadzoru Nadleśnictwa Młynary Stefan Byk

dyplom

karta oceny pracy psa

ach te kaczuchy

2011-09-22T09:28:00.000+02:00

nie ma to jak życie studenckie, od rana do popołudnia na sorbonie, a wieczorem... wypad za miasto na kacze zloty... i tym razem Pasja nie zawiodła, piękny pierwszy aport w życiu z wody martwej ciepłej kaczuchy, z drugą jeszcze żywą były kłopoty ale to nic, dojdziemy do wprawy ;)

Królowa i Król Polowania

a tu już cała ekipa jegerów

jeszcze tylko parę dni...

2011-09-16T00:20:00.003+02:00

...Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty
Swój róg bawoli, długi, cętkowany, kręty
Jak wąż boa, oburącz do ust go przycisnął,
Wzdął policzki jak banię, w oczach krwią zabłysnął,
Zasunął wpół powieki, wciągnął w głąb pół brzucha (tego akurat to mi brak)
I do płuc wysłał z niego cały zapas ducha,
I zagrał...

podkładacze i ich psy już odliczają ostatnie dni przed rozpoczynającym sięsezonem polowań zbiorowych, bo czymże jest polowanie bez psów? "to jakwesele bez muzyki"...

pożegnanie lata

2011-09-05T12:55:00.003+02:00

"TCHÓRZ... jego mać"

2011-09-02T10:40:00.001+02:00

temat zaczerpnięty z kynologicznego bloga www.otokigwizdek.blogspot.com moich Przyjaciół: Ani, Piotrka i Jaśka... cóż, zastosowałem się do prostych porad zarówno Piotra jak i "naszego wspólnego mentora" jakim jest Cezary Marchwicki, doskonaląc aport psa o futrzanego drapieżnika, na razie to sama niewygarbowana skórka niezbyt mocno obciążona, kolejny krok to będzie tumak upolowany spod psa (choć i ten tchórz na zdjęciu został "pozyskany" przez nasze psy na leśniczówce)... wielką chęć do pracy psa wykorzystałem jeszcze dodatkowo do oszczekiwania aportu który znajduje się poza zasięgiem psa (np. na wysokiej gałęzi)...osiągając nie sam oszczek na "kota" ale na inne aporty (drewniane i dummy)...

kaczy dziób, szczubeł, szczuk, szczubiałka, wilk... w samo południe

2011-08-05T20:42:00.000+02:00

kaczy dziób, szczubeł, szczuk, szczubiałka, wilk... to nic innego jak zapomniane nazwy szczupaka (Esox lucius)... na fotografii dzisiejsze dwa wymiarowe "kaczodzioby" (46 i 47 cm)... 8-dziesiątka która uderzyła przy samych nogach była nie do zatrzymania na delikattnym okoniowym wędzisku, nie pomógł nawet 20cm wolframowy przypon, połknął tak głęboko, że po krótkim holu przeciął żyłkę...

wspomnień czar...

2011-08-01T23:50:00.010+02:00

"ongiś" wypływało się spod leśniczówki nie "na ryby" tylko dosłownie "po ryby", bo wystarczyło kilka rzutów by skusić ładnego "zębatego" (szczupaka)... dzisiejszy dzień jak widać nie był najgorszy... 2 szczupaki i 20 okoni

koniec mokrego lipca?

2011-07-31T21:30:00.004+02:00

chciałoby by się powiedzieć "pogoda iście pod psem (a nawet pod dwoma)"... lipiec był "letni i jak przystało na tę porę roku" zamiast słońca i lejącego się żaru z nieba lała się woda i wiał wiatr przynoszący same szkody... a żartobliwie w odniesieniu do minionego tygodnia można by rzec, że padało tylko dwa razy... pierwszy od niedzieli do środy, a drugi od środy do niedzieli...

przemierzając wzdłuż i wszerz jeziorową toń, tym razem już z łódki, w końcu odnalazłem pasiaste drapieżniki... miejsce jak dla mnie niezbyt fortunne, ze względu na bliskość ośrodków wczasowych, ale cóż jak się nie ma co się lubi to się... łowi gdzie się da... brania bardzo anemiczne i delikatne... może jutro o świcie będzie lepiej? no i zapewne mniej gwarnie a to już duży plus

gdzie są moje okulary? Pasja szukaj zguby!

2011-07-25T12:39:00.001+02:00

jedną z wielu komend jakich uczy się wszechstronnego psa myśliwskiego wykonywać jest "aport" (początkowo trzymanie dłoni przewodnika, potem ujmowanie frygi i innych koziołków do noszenia - potocznych aportów a nie kijków)

również przysposabiamy go do pracy nosem, czyli tropienia, komendą "szukaj" (oczywiście musi wiedzieć o co chodzi, czyli jeszcze w wieku szczenięcym wpoiliśmy tę komendę chowając smakołyki, czy zabawki, przyszłego "profesora" i zachęcając go do tej czynności)

pies mający już te dwie umiejętności bez problemu poradzi sobie z odszukiwaniem i przynoszeniem aportu

ale można te zdolności wykorzystać jeszcze dodatkowo, tj. jeśli pies potrafi już w stopniu dostatecznym pracować na tzw. włóczkach (w skrócie odszukiwać po ścieżce zapachowej ukryte aporty), a wcześniej nauczyliśmy go również odnajdywać nas (choćby w trakcie spacerów, w których to chowaliśmy się i czekaliśmy aż nasz czworonóg nas odnajdzie) stąd już prosta droga do nauczenia psa odnajdywania zguby (każdej rzeczy przez nas "zagubionej" - począwszy od kluczy a skończywszy na torbach myśliwskich z całym niezbędnym ekwipunkiem, nierzadko z dokumentami i kluczami od auta i domu)

długodzioba czarodziejka

2011-07-17T23:40:00.016+02:00

kilkudniowa zasiadka na lina nie przyniosła zamierzonego efektu i wszystko wskazywało na to, że dziś zejdę znad wody "o kiju", nie czekając zbyt długo do późnowieczornych godzin zwinąłem wędki spławikowe i prędko przebrałem się w "wodołaza" (czyt. założyłem spodniobuty) i chwyciłem spinning... prawie 1,5 godzinne machanie kijem w wodzie po pas zaowocowało hmmm... no właśnie... dwoma "sznurówkami" (czyt. małymi, niewymiarowymi szczupaczkami) pomimo tego z uporem maniaka dalej czesałem toń... w miejscu, gdzie założyłem zakończyć tę nierówną walkę nastąpiła mała konsternacja, nie wiem który z nas na końcu żyłki był bardziej zaskoczony, łowca czy może złowiony? osłupienie to trwało dosłownie ułamek sekundy po czym rozpoczęła się walka... hamulec nie przestawał terkotać, szczupak ani myślał o kapitulacji, 2 jego ponad metrowe wyskoki nad toń przyprawiły mnie o szybsze bicie serca, w końcu po dłuższej chwili udało się go podprowadzić i chwycić ręką za kark... mierzył 65cm... i dziś długodzioba czarodziejka słonka w tym samym miejscu co ostatnio, zaszczyciła mnie swą obecnością, zdradził ją "szept" - charakterystyczne pochrapywanie w trakcie przelotu...może na jesień i na nie zapoluję spod psa?

"moczenie kija"...

2011-07-11T22:07:00.000+02:00

2011-06-24T23:06:00.004+02:00

...nie ja złowiłem tego przepięknego szczupaka, ale swój udział w jego "wyjęciu z wody" miałem, pomagając Kol. Jarkowi w "podebraniu go"... dziś ryba drapieżna żerowała nad wyraz intensywnie i szczerze mówiąc po wyjęciu kilkunastu szczupaczków mierzących ok. 30cm przestałem je liczyć, musiałem się jedynie zadowolić kilkoma okoniami, w tym jednym okazalszym "patelniakiem"...prezentowany szczupaczek mierzył zaledwie 76cm ;)

konno w pracy?

2011-06-24T00:53:00.001+02:00

konna straż leśna czuwa, tak więc śmieciarze, podpalacze i quadowcy strzeżcie się!

Policja i Straż Leśna konno patrolują lasy - link

dziecięca fascynacja odżyła, ale czy można tak powiedzieć? przecież w gruncie rzeczy cały czas jesteśmy dziećmi, tylko nieco starszymi i niby poważniejszymi

roztrzygnięcie III edycji konkursu fotograficznego FOTO-LEŚNIK... do 3x sztuka

2011-06-23T16:28:00.008+02:00

...wyróżnienie tym cenniejsze dla mnie, choćby z tego względu, że prace mojego autorstwa od pierwszej edycji są ciągle jeszcze doceniane, co mnie motywuje do dalszej pracy nad udoskonaleniem swego warsztatu, a fotografuję niezmiennie tą samą lustrzanka analogową Canon EOS 3000... powiodło się nie tylko mnie ale również Kolegom Leśnikom, którym szczerze gratuluję!!!

I miejsce w kat. Sceny myśliwskie "ciężkie czasy" autor Kol. Jakub Hankowski

II miejsce w kat. Sceny myśliwskie "a to Polska właśnie"... "fotografia z historią" (zaprezentowaną na łamach bloga już wcześniej, bo prawie rok temu) i tym razem dopisuje do siebie pewną anegdotę, otóż owe zdjęcie docelowo miało trafić do kategorii fauna i flora, jednakże omyłkowo znalazło się w trakcie oceny przez jury w grupie ze scenami myśliwskimi, no i tym zbiegiem okoliczności zostało wyróżnione... sam nie mogę się nadziwić cóż tak zaintrygowało oceniających, bo wg mnie fotografia nie miała nic wspólnego z łowiectwem sensu stricte, a jedynie z ginącym krajobrazem polskiej wsi (czyli można by rzec, że z łowiectwem sensu lato), nie zdziwiłbym się, w przypadku gdyby zostało zdyskwalifikowane

I miejsce w kat. Praca w lesie "niestrudzony zrywkarz"... zdjęcie również z niemałą historią, gdyż w ubiegłorocznej edycji ten sam koń Kuba (mój imiennik) wygrał tę kategorię... cóż jeszcze mogę powiedzieć? cieszy mnie fakt, iż w ciągu tych trzech edycji, w każdej z nich wyróżnione zostały zdjęcia mojego autorstwa, wykonane właśnie w starym stylu B&W, w odcieniach sepii, dla mnie jest to najwyższe wyróżnienie... być może czas wysłać już coś na konkurs im. Włodzimierza Puchalskiego? mego niedoścignionego mistrza fotografii przyrodniczo-łowieckiej

i świetne fotografie Kol. Huberta Preisa, choć niestety niedocenione przez jury:

"pojedynek"

"sen Nemroda"

"skok na łanię nie udany, tyka wygięta, badyl złamany"

pierwszy wiosenny szczupak

2011-05-26T12:58:00.001+02:00

popołudniowa wyprawa na pierwsze majowe wędkowanie zaowocowała pięknym szczupakiem, który wziął dosłownie pod sam koniec dnia... hamulec grał, walka była zacięta bo istniało duże prawdopodobieństwo że zaplącze się o gałęzie jednego drzewa zwalonego do wody z lewej stron lub drugiego pnia z konarami ukrytego w wodzie z prawej, dzięki pomocy Kolegi Piotra, który znalazł tę wspaniałą "miejscówkę" udało się go wyciągnąć... w ciągu dnia brań mniejszych szczupaczków "sznurówek" było co niemiara, okonie były nieco bardziej ospałe, ale kilka ładnych również udało się nam zaciąć...

intensywny tydzień...

2011-04-23T00:47:00.018+02:00

X Regionalny Konkurs Pracy Dzikarzy - Goraj 09.04.2011r. (ZO PZŁ Piła)

Piątek - dzień przed spotkaniem kynologicznym, szybki popołudniowy zjazd z Poznania na leśniczówkę, pogoda chciałoby się rzec "pod psem (a nawet pod dwoma)" parafrazując J. Meissnera. Wiatr dmie, zimno jak w psiarni, a do tego jeszcze deszcz zacina. Oczywiście jak zawsze w tak piękną pogodę nie ma prądu, telefony nie działają, a bateria komórki rozładowana. jakimś cudem udaje się jakoś załatwić (dzięki pomocy brata i kolegi) dojazd do miejscowości Goraj.

Sobota - wczesny ranek. Prądu nadal nie ma. Wyglądam przez okno i małe zdumienie - zapowiada się słoneczny dzień, nie wieje już tak mocno. Grzeję szybko wodę na herbatę, w garnku na gazówce. Szybko sprawdzam czy wszystko mam w torbie myśliwskiej - niezbędne dokumenty, otok i obroża tropowa, mała miska i buteleczka z wodą dla psa. Kanapki i termos z herbatą - gotowe. Buty terenowe na nogach, z wieszaka na ciepły sweter wędruje gruby polar a na głowę ciepła czapka. Czas ruszać... moment a gdzie gwizdek na psa?! gorączkowe przeszukiwanie domu i jak zazwyczaj bywa, rzecz zagubiona odnajduje się w miejscu najmniej oczekiwanym, czyli tam, gdzie zazwyczaj powinna być, tylko nie wiedzieć czemu o tym zapominamy. Gwizdek na szyi. Pasja niezwykle spokojnie wychodzi ze swej budy przeciąga się (nie wiedziałem że mam "tak długiego psa") i siada przed furtką swego kojca. Widać jej emocje się nie udzielają... ale... jak za dotknięciem różdżki, po otwarciu drzwiczek, wstępuję w nią niesamowita radość, jej oczy aż się śmieją, a łapy wystukują dziwny rytm na podłożu. Przeskakuje z łapy na łapę, ogon wywija w każdą możliwą stronę, a swym podszczekiwaniem tak jakby pragnęła popędzić mnie "dalej stary, jedziemy do lasu! co się tak guzdrzesz?!"

zbiórka i krótka odprawa

Na miejsce docieramy punktualnie. Szybkie złożenie meldunku w sekretariacie o obecności psa i wylosowanie numeru startowego - przypada nam 24, a psów jest ponad 30, cóż grunt że nie ostatni. Zabrzmiały sygnały "Zbiórka myśliwych" i "Powitanie". Po krótkiej i rzeczowej odprawie ruszamy na konkurencję posłuszeństwo. Po jej zaliczeniu udajemy się busem do oddalonego o parę kilometrów lasu, gdzie są przygotowane ścieżki farbowe / tropowe. W końcu przychodzi nasza kolej. Przywołany przez sędziego zgłaszam gotowość psa do pracy na ścieżce tropowej. Odkładam Pasję 10m od improwizowanego zestrzału, zmieniam jej obrożę na szeroką, specjalną do tropienia (chodzi w zasadzie o sprzężenie, że teraz czeka ją praca nosem i musi się skupić), sam w międzyczasie, tak jak to się robi w praktyce, czyli przy dochodzeniu naturalnego postrzałka, sprawdzam zestrzał i rozwijam spokojnie otok (taka powiedzmy flegmatyczność ma też swoje podłoże psychologiczne, pozwala przewodnikowi wyciszyć się, a jak wiadomo emocje udzielają się prowadzonemu psiakowi, tak więc jeśli my jesteśmy spokojni, to i pies się tak będzie zachowywał, natomiast jeśli nerwowi to ze wspólnej pracy będą nici). Przypinam otok do obroży i podkładam psa na zestrzał. Chwilę nawąchuje i podejmuje pracę szybką ale systematyczną i dokładną. W pewnym momencie widzę, że przestała pracować dolnym wiatrem i ściąga ostro na lewo, komenda "szukaj trop" nie poskutkowała do końca i po chwili znowu odbiła tym razem już nie zdołała się poprawić. Jedno zejście ze ścieżki = ocena w dół. Ponowne naprowadzenie psa na trop i słowa sędziego "już niedaleko" niesamowicie zmobilizowały nas. Komenda "trzymaj trop" i dochodzimy do leżącego dzika. Złom dla psa za dobrą pracę, pochwała sędziego za profesjonalne jego prowadzenie i oczywiście sygnał "Dzik na rozkładzie" - niesamowicie mile brzmiący dla ucha. Praca na tropie do końca na otoku - 3 (ze względu na jedno zejście).

spokojne oczekiwanie na wejście do zagrody dziczej po zaliczeniu ścieżki tropowej

Teraz już "tylko" została nam praca na zagrodzie dziczej (konkurencja koronna dla dzikarzy), a tam już wszystko w łapach Pasji. W ciągu kilkunastu sekund znalazła się w drugim końcu zagrody, gdzie były dziki. Zagrała najpiękniejsza muzyka dla podkładacza - oszczek gruby głosem stanowionych i następnie ruszonych dzików. Po kilku minutach sędzia oceniający pracę psa daje znać sygnałówką o zakończeniu konkurencji. Teraz ruszam co tchu w kierunku psa, by ją odwołać - mam na to 10min, jeśli nie zdążę, to niestety zostaną obcięte noty za styl pracy psa. Podchodzę już powoli i wydaję komendę przywołującą gwizdkiem, bez efektu. Podchodzę jeszcze bliżej i również bezskuteczne przywołanie. Pasja czując moją obecność pobudza się jeszcze bardziej, dziki ruszają ostro ona za nimi. Trzeci sygnał odwołujący, poskutkował pies odwraca się i w tym samym momencie dzik wykorzystuje sytuację i szarżuje na psa. Pasja uchodzi i wiadomo, teraz już nie odpuści. Podbiegają "chłopaki z obsługi konkursu" "Jak się wabi pies? Pomożemy panu ją złapać!" odpowiadam "Pasja, ale nie wołajcie jej po imieniu, tylko krzyknijcie, jak będzie w pobliżu EEEEE NOGA! to się zatrzyma i ją przywołam do siebie gwizdkiem." I tak też się stało. Łowienie Pasji w zagrodzie nie trwało dłużej jak 2 min... dla mnie to była cała wieczność... noty nie inne jak maksymalne... nie spodziewałem się, że pójdzie nam tak dobrze.

w trakcie dekoracji

wyniki:
1. TRUFLA Łowcza Pasja - gp140pkt. dyplom I stopnia
2. BRYLANT Kłusująca Sfora - gp 140 I st
3. BERDYSZ Herbu Węszynos - gp 140 I st
4. OSAMA z Jesionowego Kojca - ntm 138 I st
5. TROK Rawicka Sfora - gp 138 I st (Bohun Kol. Bartosza)
6. ELBA z Wdeckiego Parku (PASJA)- wachtelhund 138 I st
7. ZADRA z Beskidzkiego Matecznika - gp 135 I st
8. BORO - kopov 135 I st
9. REZON Śpiewna Zgraja - gp 134 I st
10. BOK - kopov 131 I st
11. ŻAK - kopov 128 I st
12. SZEJK - ntm 127 I st
13. BADI - karelski pies na niedźwiedzia 126 I st
14. KUSZA Ze Słonecznej Dąbrowy - gp 126 I st
15. ASTOR - kopov 126 I st
16. MATIZ z Króliczego Dołka - ntm 151 II st
17. KORA Bukowa Ostoja - ntm 136 II st
18. GENIUSZ z Kojca Myśliwego - kopov 136 II st
19. DUET Cnotliwy Nos - gp 136 II st
20. ETIAM Kłusująca Sfora - gp 111 II st
21. ARIA Leśny Amok - gp 109 II st
22. OPÓJ Ze Studenckiej Biedy - gp 99 III st
23. BESTA - ntm 94 III st
24. DIZEL z Grodziskich Borów - wachtelhund 94 III st
25. ATOS Z Kojca Myśliwego - kopov 87 III st
BONA z Kurpiowskich Uroczysk - gp nie podjęła pracy na zagrodzie
ZOJA z Toruńskiej Brzeziny - gp nie podjęła pracy na zagrodzie
KEJA Ze Słonecznej Dąbrowy - gp nie podjęła pracy na zagrodzie
TORA - welsch terier nie zaliczyła ścieżki
KOS - welsch terier nie podjął pracy na zagrodzie
ZEFIR - ntm nie znalazł dzików w regulaminowym czasie
BEST - karelski pies na niedźwiedzia nie ukończył ścieżki tropowej

a po dekoracji... biesiada i nocne rozmowy kynologiczne Polaków...

wspólna radość z dnia pełnego wrażeń i emocji - Sekcja Kynologii Myśliwskiej - Koła Leśników UP w Poznaniu

Regionalny Konkurs Pracy Tropowców i Posokowców - Dąbrówka Leśna 16.04.2011r. (ZO PZŁ Poznań)

Tydzień później przyszło się wykazać Pasji w pracy tropowca. Oprócz tropienia po farbie leżącej min 8 a nie więcej jak 16 godzin w trakcie której ocenia się: pracę na otoku, współpracę z przewodnikiem oraz zachowanie przy martwej zwierzynie jest jeszcze konkurencja odłożenie, na której w zeszłym roku polegliśmy (link) za to w tym zrobiona również luzem na maksa.

Za to na tropie Pasja "dała mi do wiwatu"...

mały gończy gaskoński - INGA Le Bleu Cardinalis FCI ze swym przewodnikiem

równocześnie z konkursem pracy tropowców odbywał się konkurs pracy posokowców w którym wzięło udział 10 psów (o ile mnie pamięć nie zawodzi) z czego wszystkie uzyskały dyplom użytkowości

nie mogło zabraknąć brzmienia rogów myśliwskich

"leśni ludzie" i ich psy

dekoracja zwycięzcy - Bohuna dyplom I stopnia (TROK Rawicka Sfora) Kol. Bartosza (adepta studiów leśnych)

dyplom II stopnia dla SKIDERA (lokata 8/20, 79/100pkt. do I stopnia zabrakło 1 punktu) GRATULACJE DLA PRZEWODNICZKI KACHY (również leśniczki)!


tryumfatorzy (1. gończy polski 2. jamnik szorstkowłosy standardowy 3. ogar polski)

"akademickie psy" z dyplomami użytkowości pracy psów myśliwskich, po prawej SKIDER (nazwy i przydomka hodowlanego nie jestem w stanie powtórzyć;) golden retriever - sąsiad Pasji z piętra

Międzynarodowy Konkurs Pracy Dzikarzy - OHZ Nieciecz 17.04.2011r. (ZO PZŁ Zielona Góra)

bez dyplomu ale zadowoleni ze swej pracy i współpracy

wyniki:
ABACTOR Petrus et Lupus gp - 118 pkt.
AFI z Wałów Chrobrego pł. niem. - nie znalazł dzika w regul. czasie
ARAMIS Łomskie Bagno pł. niem. - 74 pkt.
ATAK Zgrane Muzykanty gp - nie znalazł dzika w regul. czasie
BORO z Nawratnej g. słow. - 104 pkt.
BREK Łomskie Bagno pł. niem. - 85 pkt.
DUBELTÓWKA Herbu Węszynos gp - 115 pkt. lok.7
ELBA z Wdeckiego Parku (PASJA) pł.niem. - 108 pkt.
GAMA z Polciny g. słow. - 118 pkt. lok. 6
GLADIATOR Venator Magnus g. słow. - 119 pkt. lok.5
GLASSA spod Kokavskei Varty g. słow. - 104 pkt. lok.11
GROT Venator Magnus g. słow. - 108 pkt.
IVANHOE Venator Magnus g. słow. - 128 pkt.
KEJA ze Słonecznej Dąbrowy gp - 77 pkt.
MAGNUM Leśne Nienasycenie gp - 131 pkt. lok. 2
NEMO Rumcajsowe Obejście gp - 82 pkt.
NIKI Rumcajsowe Obejście gp - 85 pkt.
NORA Rumcajsowe Obejście gp - nie podjęła skutecznej pracy
ODYSSUS Venator Magnus terier wal. - nie znalazł dzika w regulaminowym czasie
RAWA gp - pies nie podjął pracy
REBUS Śpiewna Zgraja gp - 120 pkt. lok. 4
REZON Śpiewna Zgraja gp - 112 pkt. lok. 9
ROXY'S HUMPHREY BOGART Czeczuga foks. kr. - 97 pkt.
TRUFLA Łowcza Pasja gp - 138 pkt. lok.1
ZARA ze Strzeleckiego Gaju gp - nie znalazła dzika w reg. czasie
ŻAK od Stanowske'ho g. słow. - 108 pkt.

odpoczynek

nagonka trwa... dalszy głos w dyskusji na temat łowiectwa

2011-02-03T23:02:00.005+01:00

W końcu mam chwilę by móc coś "nabazgrać" - przepraszam ale trochę to trwało. Częstotliwość moich wpisów (jak można zauważyć wybitnie stonowana) średnio raz (ewentualnie dwa) na miesiąc, bądź nawet rzadziej, jest wystarczająca (bynajmniej dla mnie;). Po prostu, kiedy nie mam ochoty, mówić, rozmawiać, pisać jestem "cicho", choć niekiedy słuchając i obserwując, to co się dzieje dookoła, chciałoby się "krzyknąć". Warto jednak czasem dłuższą chwilę odczekać, by móc na spokojnie przemyśleć i poukładać sobie, to co się usłyszało, zobaczyło, przeczytało a myśli ubrać w odpowiednie słowa.

Wróćmy do tematu poruszanego już wcześniej, mianowicie łowiectwa i jego wpływu na środowisko przyrodnicze ale i również społeczne.

Ostatnio obejrzałem reportaż, który został wyemitowany w publicznej telewizji (link). Oczywiście wypowiadała się tam jedna szczególna osoba "nawrócona", która od ładnych kilku lat robi sobie doskonałą reklamę, a media szukając sensacji w zasadzie nieświadomie promują ją, wręcz idealizując - wg mojej opinii, ów człowiek zarówno kiedy "polował" (choć tego raczej tak nie należałoby nazwać) jak i po "wielkiej mentalnej przemianie" nie wie czym jest ETYKA - to tak nawiasem mówiąc.

Bardzo ważne zdanie powiedział redaktor prowadzący owy program - bez wnikania w zasadność (rozsądzania za i przeciw) odbywania się polowań na zwierzynę, należy przyznać, że nieodpowiedzialne i niekontrolowane publikowanie fotografii i nagrań filmowych związanych szczególnie z wykonywaniem myślistwa (które kończy się śmiercią a następnie patroszeniem zwierzęcia) w tak wielkim medium jakim jest Internet jest krótko i łagodnie mówiąc naganne - trudno się z tymi słowy nie zgodzić, dodatkowo takie zachowania podsycają niepotrzebnie i tak rosnącą niechęć. Przyznać muszę, że sam zostałem "doprowadzony do porządku" w pewnej grupie za upublicznienie zdjęć właśnie z polowania, choć prezentowane treści nie były żadnym "barbarzyństwem" - nie chcę się dalej nad tym rozwodzić, więc odsyłam do pierwszego zamieszczonego wpisu na blogu.

"nosił lisek razy kilka, ponieśli i liska"

Mój Drogi Kolega zadał poprzednim razem wiele różnych pytań. W tym miejscu chciałbym udzielić na nie (mam nadzieję, że merytoryczne i wystarczające) odpowiedzi.

*Co przemawia za słusznością odbywania się polowań? Czy nie mogłoby się kończyć np. naciśnięciem spustu migawki aparatu?

*Co by się działo, gdyby populacje nie były kontrolowane w takim stopniu w jakim są chociażby obecnie?

*Czy prowadzona gospodarka łowiecka ma negatywny wpływ na funkcjonowanie ekosystemu?

*Czy polowanie to nierówna walka kończąca się "egzekucją"?

*Czy odstrzały zwierzyny są bardziej korzystne dla bioróżnorodności niż ich brak?

*Bardzo często pada zarzut, że polowanie na zwierzynę przy zastosowaniu nęcisk jest nieetyczne. Czy słusznie?

Bezwzględnie zadania / funkcje w ekosystemie lepiej od myśliwych spełniają duże drapieżniki, tylko jest "małe" ale...tak się działo dawniej, dziś struktury poszczególnych populacji (liczebność, śmiertelność, struktura płci, wieku, itd.) zwierząt niedrapieżnych względem dużych drapieżników zostały w zasadzie odwrócone - przecież dawniej wcale nie było tak licznych populacji chociażby kopytnych stąd drapieżnictwo pełniło rolę "sanitarno-selekcyjną" (chore i słabe sztuki nie przeżywały stając się ofiarą). Dziś mówiąc krótko i ogólnie sytuacja jest odwrotna, roślinożerców jest o wiele za dużo. Gdyby zaprzestać uprawiana łowiectwa to w przeciągu kilku-kilkudziesięciu lat nasza planeta "nie byłaby już zielona" a zwierzęta takie jak np. nasza pospolita: sarna, dzik czy jeleń by nas "zjadły" - i nie jest to wcale przejaskrawiony obraz.

Matematyka królową nauk przyrodniczych! a to kilka prawideł przyrodniczych dobrze znanych wszystkim (no może prawie). Proszę spojrzeć - tempo rozrodu większości gatunków jest wysokie. Populacje szybko zwiększałyby swą liczebność (aż w nieskończoność), gdyby nie śmiertelność [matematyczny zapis za pomocą krzywej logarytmicznej - mówi się również o logarytmicznym wzroście liczebności populacji zwierząt]. Oczywiście szybkość tego wzrostu uzależniona jest od wielu czynników dziedzicznych jak i środowiskowych.
Idźmy dalej - im większe rozmiary danego gatunku, tym wolniej się rozmnaża i gdyby zwierzęta umierały tylko ze starości, to krzywa populacji niewiele by się zmieniła, tym samym odchylenie od krzywej niehamowanego wzrostu jest nieznaczne.

"Ograniczoność życia" powodowana przez śmierć daje w efekcie to, że każde wyliczenia będą tylko teorią. W naturze nie ma gatunku, który rozmnażałby się w nieskończoność. Powiedziane zostało wcześniej, że im mniejsza masa zwierzęcia, tym szybciej się rozmnaża, ale za to wykazuje większą śmiertelność - średnio 50% dzikich zwierząt ginie w pierwszym roku życia a długość życia stanowi zaledwie 1/4 długości potencjalnej.

Jak wiadomo prowadzi się działania "przywrócenia naturze" dużych drapieżników by następowała tzw. samoregulacja - z czego to wynika? z tęsknoty za naturalnymi ekosystemami. Zostawmy już w spokoju wilka, który nota bene ma się doskonale w Polsce - u nas się żywi, a za granicami naszego kraju - np. na Białorusi, czy u południowych sąsiadów mówiąc kolokwialnie "dostaje w łeb", a jakoś dziwnym trafem również na Litwie, Łotwie i w Estonii dalej prowadzi się gospodarkę łowiecką tym gatunkiem i "o dziwo" krzywda mu się nie dzieje - my dzięki pewnym zaszłościom za czasów pewnego wąsatego pana, który uległ pewnej aktorce "dzielnie chronimy". Spójrzmy jeszcze na inne przykłady np. ryś. Trwa żmudny proces jego restytucji na terenach, z których został wyparty - co bardzo ważne, nie tyle presją łowiecką co samą presją cywilizacyjną (jak w przypadku wielu innych gatunków), wskutek ubywania przekształcanego areału bytowego. Tak w oderwaniu od drapieżników - król polskich kniei - żubr. Komu zawdzięczamy jego powrót? Za sprawą czyich starań? Pozwolę sobie wspomnieć jedno z wielu chlubnych nazwisk, które zapisało się na kartach historii polskiego łowiectwa - Jan Sztolcman - pierwszy redaktor Łowca Polskiego (wydawanego od 1899 roku). Tylko tyle o zwierzynie grubej.

Co do zwierzyny drobnej, np. zająca szaraka bardzo często zarzuca się myśliwym eksploatację w dawnych latach jego populacji ponad miarę - z czym bynajmniej nie można się jednoznacznie zgodzić. "Dlaczego, przecież pokoty ułożone z setki szaraków po polowaniu nie były rzadkością?! To myśliwi go wytrzebili a teraz lamentują!" - z takimi głosami można się cały czas spotkać. Przyczyn regresu szaraka nie należy się doszukiwać tylko w jego eksploatacji łowieckiej. Należy zwrócić uwagę na zmieniające się warunki atmosferyczne - surowe zimy, zimne wiosny, wilgotna wiosny i lato (częste w ostatnim dziesięcioleciu) jest czynnikiem niesprzyjającym szczególnie dla młodych osobników, kolejnymi przyczynami spadku liczebności to choroby zakaźne: syndrom zająca europejskiego (EBHS), kokcydioza, pastereloza, diametralna zmiana krajobrazu rolniczego, śmiertelność powodowana przez maszyny rolnicze (intensyfikacja rolnictwa, wzrost intensywności zabiegów agrotechnicznych) na polach, po za tym również likwidowanie odłogów i skrawków śródpolnych nieużytków (za sprawą chociażby unijnych dopłat dla rolników, naliczanych od zagospodarowanego areału), upadki na drogach publicznych ale przede wszystkim duży wpływ drapieżnictwa. Wzrost liczebności takich takich wrogów naturalnych jak: lis (dzięki zrzucanym szczepionkom przeciw wściekliźnie), kłusujące psy i koty (które były dawnymi czasy plagą i po dziś dzień są), ptactwo drapieżne jak również krukowate (które było ograniczane dzięki łowiectwu dziś w zasadzie wszystkie szponiaste są pod ochroną). Kto się przejmuje "poczciwym szaraczkiem pod miedzą" pseudoekolodzy czy myśliwi? Znając przyczyny spadku liczebności zajęcy (i innej zwierzyny drobnej), podejmuje się odpowiednie działania ochronne, by odbudować jego populację (by móc m.in. prowadzić nim gospodarkę łowiecką jak dawnymi laty). Prowadzi się nie tylko redukcję lisów - by zmniejszyć jego zagęszczenie (zakłada się że nie powinno przekraczać 2-4 osobników / 1000 ha) ale i szereg zabiegów by poprawić warunki pokarmowe i osłonowe na polach - zakładanie remiz z roślinnością krzewiastą i zielną, uprawia się sezonowo śródpolne poletka łowieckie. Poprawa warunków bytowych zwierzyny drobnej ma ułatwić im uniknięcie drapieżników i poprawić ich kondycję (zwiększając odporność na choroby). Kto tak na prawdę hoduje szaraki pseudoekolodzy czy myśliwi? Rzecz się nie tyczy tylko szaraka, ale jest to jeden z wielu przykładów. Ludzie szumnie zwący siebie "ekologami" zapominają o wydawać by się mogło trywialnych sprawach (sic!), po prostu łatwiej jest zajmować się czymś spektakularnym a nie "błahostkami", czyż nie tak?

szarak na ściernisku

***

A to kilka danych do uzmysłowienia pewnych spraw. Kto prowadzi monitoring środowiska - np. inwentaryzując zwierzęta łowne, pseudoekolodzy opiniujący działania myśliwych? Jak wygląda sytuacja liczebności do rozmiaru pozyskania dziczyzny? Proszę bardzo, oto dane dla kilku gatunków zwierzyny grubej, które mówią same za siebie (źródło - R. Kamieniarz, M. Panek, Zwierzęta łowne w Polsce na przełomie XX i XXI wieku", Czempiń 2008)

(jak widać nie ubywa zwierząt łownych pomimo nawet rosnącego pozyskania)

Czy odstrzały zwierzyny są bardziej korzystne dla bioróżnorodności niż ich brak? Odpowiedź brzmi: TAK! Przeprowadzono pewne kroki w jednym z krajów europejskich (bodajże w jednym z landów w Niemczech) - pod wpływem "gremium ekologów" zaprzestano na pewnym znaczącym areale prowadzić polowania - odstrzał zwierząt łownych - co się wydarzyło? populacje degenerowały się (!) - np. średnia masa tuszy jelenia szlachetnego spadła z bodajże 120-140 kg o prawie połowę (!) - co się wydarzyło dalej? ci sami "ekolodzy" przyszli po pomoc - do kogo? - do tych samych myśliwych, którym wcześniej zabronili działań.

Polowanie nie jest nierówną walką kończącą się egzekucją - tutaj odsyłam do zapoznania się z prawem łowieckim ale i zbiorem zasad etyki, którymi każdy myśliwy zobowiązany jest się kierować (czyli ogólnie tzw. "Regulaminem polowań"). Tam też znajduje się odpowiedni zapis odnoszący się do polowania na nęcisku. Ze swojej strony pragnę zwrócić uwagę, że polując przy użyciu nęciska [nie jest to miejsce stałego dokarmiania zwierzyny (tuczenia czy zwykłego zaspokajania potrzeb pokarmowych), a jedynie miejsce do którego jest ona zwabiana] ma jedną podstawową zaletę (która myślę, że powinna przemawiać do "ekologów") - otóż nie wprowadza się w środowisku zamętu, tj. chociażby nie łazi się po lesie wzdłuż i wszerz (tak jak grzybiarze) wprowadzając niepokój i stres, który może być przyczyną upadków. Warto również wyjść z założenia, że myśliwy musi umieć poruszać się po łowisku.

Myślę, że każdego prawego myśliwego nurtują takie pytania jak: czy wykonując polowanie nie zakłóca zbrodniczo i to be żadnej potrzeby równowagi przyrody? jakie znaczenie dla populacji gatunku ma zwierzę, które ma przed oczami i które zamierza upolować? i szereg tego typu. I zawsze przed "zgięciem palca" udziela na nie odpowiedzi - prawy myśliwy udzieli odpowiedzi prawidłowych z pożytkiem dla środowiska, natomiast człowiek, kierujący się zgubnymi celami (np. udowodnienia czegoś innym, chęcią zdobycia trofeum niezgodnie z obowiązującymi zasadami selekcji czy też chęcią pozyskania samej dziczyzny - takie osoby nazywane są po prostu "mięsiarzami") będzie nikim innym jak szkodnikiem, którego oddziaływanie należy ograniczyć (np. poprzez usunięcie z szeregów i odebranie uprawnień łowieckich).

Widok upolowanej już - martwej - zwierzyny może być dla niektórych osób drastyczny, ale inaczej tego procesu nie da się przeprowadzić. Jak widać tusza zwierzęcia nie leży w błocie, nie jest poniewierana, bezczeszczona - myśliwy ma obowiązek obchodzić się z nią w należyty sposób. Przez niefortunną publikację niektórych zdjęć tego typu, rośnie fala niechęci w stosunku do grona polujących.

To właśnie stawanie się i przemijanie - los wszystkich istot żywych - jest przyczyną różnorodności gatunków.

Argumenty przemawiające za prowadzeniem gospodarki łowieckiej zostały wymienione już w poprzednim wpisie w samych celach łowiectwa. Jeśli chodzi o kwestię troski o zwierzynę (wszystkie zwierzęta nie tylko gatunki łowne) to komu najbardziej zależy aby ją zachować, pseudoekologom, wegetarianom czy może jednak myśliwym? Kto prowadzi działania z zakresu ochrony czynnej środowiska przyrodniczego pseudoekolodzy czy myśliwi? Kto ponosi koszty wypłacanych odszkodowań - wszyscy podatnicy, pseudoekolodzy czy myśliwi? Dla mnie są to pytania czysto retoryczne.

Tak więc czy prowadzona gospodarka łowiecka ma negatywny wpływ na funkcjonowanie ekosystemu? Odpowiedź: i tak i nie - racjonalna i zdrowa gospodarka łowiecka jest wręcz zbawienna, łupieżcza jest niedopuszczalna.

Zapewne niektórzy już kpią ze słów wypowiedzianych w poprzednich zdaniach, ale cóż... "mądry Polak po szkodzie" - "odpukać w niemalowane". Posłużę się tylko jednym argumentem w tej kwestii - kolizje drogowe ze zwierzyną. Wcale nie chodzi tu o uszkodzenie auta (które nierzadko po takim kontakcie ze z "drobną sarenką" jest do kasacji), czy też samą śmierć zwierzęcia pod jego kołami (choć jest to tragedia)... to człowiek jest sednem sprawy (!). Ilu ludzi ginie rokrocznie na chociażby polskich drogach (jakie są, takie są ale są) w wyniku kolizji ze zwierzyną? Nikt nie ma prawa powiedzieć (a tak się niestety często dzieje, co mnie strasznie mierzi), że życie zwierzęcia (a nawet roślin - np. przydrożnych drzew) jest ważniejsze i ma większą wartość aniżeli zdrowie i życie człowieka - paradoks (sic!).

Dzisiaj nie istnieją naturalnie pierwotne ekosystemy i choćby nie wiadomo jakie działania się prowadziło nie przywróci się ich (a w zasadzie tych bogatych zależności, o których tak niewiele bądź nawet wcale nie wiemy że istniały czy też istnieją). Trzeba mieć na uwadze, że pewnych procesów, które już zaszły, nie odwróci się bezstratnie. Zawsze będzie się odbywało coś kosztem czegoś - tylko co lub kto ma za to płacić i w jak dużym stopniu? Natura czy człowiek? Należy umiejętnie i zdroworozsądkowo podchodzić do tych kwestii.

****

co do tytułowej "nagonka trwa..." proszę zwrócić uwagę na fakt jak media manipulują i robią pod publiczkę materiały publikowane w masowych środkach przekazu...a tak w nawiązaniu i jednocześnie oderwaniu zapraszam do obejrzenia chociaż kilku odcinków magazynu łowieckiego Knieja i szczególnie programu Ostoja - ubolewam nad faktem, że pory w jakich są emitowane, przeciętnemu "zjadaczowi chleba" raczej nie odpowiadają stąd i siła przebicia jest znikoma...

polowanie na myśliwych?

2010-11-12T01:15:00.005+01:00

Myślistwo, łowiectwo a szeroko pojęta ochrona.
Jakże aktualnym tematem jest ochrona (wszystkiego) w odniesieniu do samego łowiectwa i leśnictwa nie trzeba nikogo przekonywać. Poruszanie tych kwestii jest niezaprzeczalnie potrzebne.

Myślistwo wzbudza obecnie wiele kontrowersji. Jedni uważają, że są to atawistyczne ciągoty i potępiają je, zaś przez drugich postrzegane jest jako "kosztowną zabawę snobów". A wszystko to ze szkodą dla środowiska i tym samym społeczeństwa.

Myśliwi starają się przyjąć postawę obronną, jednak przegrywają z "hałaśliwym walczącym lobby". Nie potrafiąc przedstawić wystarczająco przekonujących argumentów.

Więc jaka jest prawdziwa rola myślistwa we współczesnym świecie? By odpowiedzieć na to pytanie należy się mocno zagłębić, zarówno w ludzką psychikę i w różnorakie dziedziny naukowe.

Broń... jakakolwiek by ona nie była, kojarzy się jednoznacznie negatywnie (m.in. ze zbrodnią, wojną, przemocą, zadawaniem bólu).

Polowanie... głęboko zakorzeniony historycznie związek człowieka z przyrodą, jest bardzo często (aż ciśnie się na usta słowo nagminnie) fałszywie pojmowane przez zarówno myśliwych jak i nie myśliwych. Skąd taka kolej rzeczy? Jest to wynik moralności bądź jej braku, stosunku do przyrody, by w końcu móc powiedzieć o błędnej interpretacji samej "ekologii" różnie rozumianej (najczęściej błędnie, należy odróżnić działania proekologiczne od sensu stricte ekologii).

Sami polujący (jak chociażby ostatnie sprawy "zamordowanych" żubrów i osła norweskich wędrowców) przyczyniają się do negatywnego postrzegania swej "grupy". Nie każda krytyka jest konstruktywna, by przynieść korzyść musi być racjonalna (z czym bywa różnie). Dostarczając tym samym realistycznego a nie utopijnego pojmowania życia. Przecież związek z przyrodą wzbogaca człowieka. Z tego co zauważyłem to gro myśliwych sięga po publikacje "zielonych", śmiem twierdzić, że druga strona niezbyt często otwiera chociażby prasę łowiecką (na łamach której wszelkie żenujące sprawy są głośno potępiane) nie wspominając o tym, że nie znają uwarunkowań prawnych i organizacyjnych (samej złożoności struktury i kto za co odpowiada).

Prawdziwie etyczne polowanie zapewnia możliwość zrozumienia i docenienia życia, złożoności i piękna przyrody.

Niekiedy zbyt powierzchownie, zarówno przeciwnicy jak i oponenci, pojmują przyrodę, tak na prawdę nie rozumiejąc jej. Zatem, gdzie tkwi problem? Nie w myślistwie (jego założeniach) ale w samych myśliwych. choć znajdą się pewnie "fanatycy" zakazu polowania w każdej formie, nie przyjmujący żadnych argumentów po za własnymi.

Aldo Leopold (amerykański przyrodnik i myśliwy) napisał:

"Myśliwy zwykle nie ma żadnej publiczności, która nagradzałaby oklaskami bądź dezaprobowała jego zachowanie. Wszystko to, co czyni jest podyktowane przez własną świadomość, a nie przez widownię".

Uważam, że "tego powinniśmy się trzymać" - tej świadomości i odpowiedzialności za własne poczynania i wpływu ich na inne elementy. Trwa burza nad tematem myślistwa. Nie kryjąc po której jestem stronie, pragnę zabrać głos i przedstawić uznane przeze mnie kluczowe kwestie.

I. Łowiectwo i myślistwo - czy to aby na pewno to samo?

Myślistwo jest nierozerwalnie związane z łowiectwem. Owszem pojęcia te traktowane są zazwyczaj jako synonimy, znacząco "nachodzą" na siebie, ale...

łowiectwo, to zarządzanie terenami łowieckimi i zwierzostanami (odróżnić należy również terminy: zwierzęta a zwierzyna); w świetle prawa: "łowiectwo oznacza ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej" (Prawo łowieckie, Dz.U. nr127 z 2005r., poz. 1066)

myślistwo definiuje się jako całokształt zagadnień i zadań wynikających z wykonywania polowania (podchód, tropienie, obserwacja, osaczanie zwierzyny, odstrzał, odłów, preparowanie trofeów, rusznikarstwo myśliwskie, kynologia myśliwska, etyka i kultura).

Tak więc by zajmować się łowiectwem nie trzeba być myśliwym.

II. Istota i cele łowiectwa

Istotą jest zachowanie zasobów przyrody. A co jest w definicji ochrony przyrody, ochrony lasu i ochrony środowiska pojęć jakże często mylonych ze sobą? dla wyjaśnienia:

* ochrona przyrody - (w rozumieniu ustawy z dn. 16 kwietnia 2006 r.) , polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody (pozwolę sobie wymienić 3 z 9 punktów):
1) dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów;
2) roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową (np. toczy się batalia o wilka, który jest pod ochroną ścisłą, łosia - który nie jest na liście gatunków zwierząt prawnie chronionych, z czego wielu nie zdaje sobie sprawy, a po prostu od 2000 r. trwa nań moratorium , czyli całoroczny okres ochrony, gat. ten ciągle jest na liście zwierząt łownych)
3) zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia (głównie ptactwo);
jest to podejście typowo "ochroniarskie" - czynne bądź bierne

** ochrona lasu - jest dziedziną wiedzy leśnej oraz działalnością gospodarczą, mającą na celu zabezpieczenie lasu przed szkodami wyrządzanymi przez czynniki antropogeniczne, abiotyczne i biotyczne (podejście nie "ochroniarskie", jak w przypadku ochrony przyrody, a raczej z punktu gospodarczego / produkcyjnego):

*** ochrona środowiska - ( w świetle Prawa ochrony środowiska z dn. 21 kwietnia 2001 r.) rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na:

a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (i tu pozwolę sobie na ostre ale prawdziwe stwierdzenie, że zawdzięczamy Myśliwym a nie "przykuwającym się do drzew małpom" to , że w naszych lasach są jeszcze m. in. takie zwierzęta jak: żubry, łosie, bobry, rysie, wilki) ;

Mówiąc o ochronie środowiska, nacisk kładzie się na dobro człowieka i jego przyszłych pokoleń.

Nie trudno nie zauważyć zbieżności w/w definicji z nadrzędnymi celami łowiectwa.

Dawniej celem podstawowym było przetrwanie dzięki zdobyciu mięsa, skóry itd. Dziś kwestia ta nie tyle, że przestała istnieć co zmienił się cel. Stało się nim zachowanie rodzimych gatunków zwierząt (wszystkich), troska o ich kondycję, zdrowotność i zachowanie bioróżnorodności. Dążąc do tego zróżnicowania / zachowując je, przywracamy stan równowagi w ekosystemie bądź staramy się go utrzymać (Konwencja o różnorodności biologicznej z 1992 r - pod pojęciem różnorodności biologicznej rozumie się zróżnicowanie wszystkich żywych organizmów na Ziemi, dotyczy różnorodności wewnątrzgatunkowej, międzygatunkowej i na poziomie ekosystemów.)...

... chodzi również o minimalizowanie konfliktów między człowiekiem a dzikim zwierzętami, które "w imię postępu" narastają (mowa o szkodach rolnych, leśnych, rybackich, roznoszeniu chorób, pasożytów, problemie kolizji drogowych z dzikimi zwierzętami, zachodzącym procesem synantropizacji).

W łowiectwie wyznacza się rozmiar eksploatacji populacji - czyli, czy i ile zwierząt należy lub można usunąć z populacji wolno żyjącej by nie zaburzyć naturalnych procesów zachodzących w danej populacji i tym samym nie zachwiać wspomnianej już wcześniej równowagi ekosystemu.

Pozwolę sobie przytoczyć cele łowiectwa, które wyszczególnił przed ponad 30 laty niemiecki przyrodnik, naukowiec, myśliwy Heribert Kalchreuter:

1. zachowanie rodzimych gatunków zwierząt (wszystkich) - i tu może pojawić się u niektórych osób zarzut w stosunku do wykonywania polowania - "jakto, przecież zwierzęta są zabija przez myśliwych!? jak można mówić o zachowaniu, kiedy się je uśmierca!?" odpowiedź jest prosta (bynajmniej dla mnie) - tak, wykonywanie polowania, a w zasadzie jego zakończenie kończy się śmiercią zwierzęcia, inaczej po prostu być nie może i nie wynika to z "krwiożerczości wynaturzonego człowieka" (tak niestety postrzegani są polujący)

2. utrzymanie i zagospodarowanie "biotopów" umożliwiających egzystencję dzikich zwierząt (tj. np. utrzymanie w kulturze śródleśnych łąk, zakładanie i uprawa poletek łowieckich)

3. zachowanie właściwej jakości osobniczej oraz dobrej zdrowotności osobników (np. poprzez odpowiednią selekcję osobniczą w momencie wykonywania już samego odstrzału w trakcie polowania)

4. ograniczenie szkód oraz zharmonizowanie egzystencji zwierząt z zadaniami rolnictwa, leśnictwa i rybactwa

5. łagodzenie konfliktów między ludźmi i dzikimi zwierzętami

6. wykorzystanie twórczych sił przyrody poprzez użytkowanie populacji zwierzęcych

7. wzbogacanie możliwości konsumpcji poprzez dostarczanie dziczyzny

8. zaspokajanie ludzkich potrzeb kontaktu z przyrodą.

Zatem łowiectwo jest pojęciem zdecydowanie szerszym od myślistwa, które siłą rzeczy zawiera się w nim, gdyż nie jest możliwe oddzielenie polowania, które stanowi jeden ze sposobów realizacji założeń i celów łowiectwa.

Myślistwo jest utożsamiane ze sportem, turystyką, zaspokajaniem atawistycznych potrzeb połączonych z zabijaniem niewinnych zwierząt. Jest to nic innego jak po prostu wulgaryzowanie (choć niektórzy twierdzą, że to prawda).

Nie należy spłycać roli myślistwa jedynie do wykonywania polowania prowadzącego do pozyskania zwierzyny (jej tuszy, trofeum), zapominając o jego roli kulturotwórczej (muzyka, malarstwo, architektura, literatura, rzeźba, plastyka...) w społeczeństwie i dużego znaczenia w gospodarce. wiąże się z tym również znajomość: broni i balistyki, kynologii, sokolnictwa, trofeistyki, umiłowania tradycji i kultury, etycznego postępowania, znajomości specyficznego języka jakim jest gwara, którą posługują się na codzień myśliwi, specyficzny ubiór, który wyróżnia z tłumu (myśliwego i leśnika rozpoznaje się z daleka).

Dla mnie jest to pewien światopogląd, styl życia, dostarczający niesamowitych doznań i emocji, które wyrażają się m.in. w kolekcjonowaniu trofeów, pieczołowicie preparowanych, szanowanych i eksponowanych - które pozwalają wracać pamięcią do niecodziennych brzasków i zachodów, mgieł nad łąkami i rozlewiskami, spotkań "oko w oko" z dziką naturalną przyrodą.

Należy zdać sobie sprawę, że myślistwo nie przynosi bezpośrednio dochodów osobom je uprawiającym (jak wiadomo należy do dość kosztownych zajęć). Nie chodzi w nim do końca o możliwość konsumpcji dziczyzny czy też pozyskanie trofeum (futra lisa, wieńca jelenia, łopat daniela i łosia, oręża dziczego, liry cietrzewia, itd.), jest to zaledwie albo aż pewien dodatek, "nagroda" za trud jaki wkładają prawdziwi myśliwi-przyrodnicy-hodowcy swymi staraniami w utrzymanie i zachowanie przyrody.

zaduma...

2010-10-31T21:43:00.003+01:00

są takie miejsca, gdzie warto choć chwilę przystanąć i zagłębić się we własne myśli...

to tylko tyle i aż tyle z tego co pozostało z poniemieckiego, obecnie już śródleśnego cmentarzyka, którego granice widoczne są dzięki m.in. porastającej dno lasu roślinności - bluszcz i barwinek pospolity są roślinami "nietypowymi" dla tych siedlisk... to co miało jakąkolwiek wartość zostało rozgrabione, zaś to co wadziło - nie wiedzieć czym - zniszczone... ludzie w zasadzie zapomnieli o tych mogiłach z przed ponad pół wiecza, jedynie "pieczę" nad zmarłymi roztacza swymi grubymi konarami sędziwy dąb (pomnikowy) zwany przez Leśniczego Strażnikiem...

jesienne szczupaki

2010-09-28T22:44:00.004+02:00

już wczesnym wieczorem dało się słyszeć porykiwanie byków, wszak okres rykowiska ma się prawie ku końcowi

ostatnie dni przed powrotem do "szarej codzienności" mijają pod znakiem "obławiania się"

kto rano wstaje, temu...

2010-09-25T17:01:00.009+02:00

wrześniowy poranek nad śródleśnym jeziorem obficie mnie obdarował rybami oraz grzybami, których nie sposób było nie zbierać, kiedy same "pchały się pod nogi'... do grona zapalonych grzybiarzy nie należę tym większa moja radość z ilości w koszyku kurek (fachowa nazwa to pieprznik jadalny)...

zapowiada się mała uczta: szczupak w kurkach, okonie w podgrzybkach...

"pod jesień było, czas złotych liści nastał"... i nie tylko

2010-09-22T21:30:00.005+02:00

kolejny spokojny wieczór spędzony nad wodą

zmierzchowy szczupak 70cm... wziął w ostatnim rzucie, moja "miejscówka" i tym razem mnie nie zawiodła... niesamowite uczucie podebrać taką rybkę bezpośrednio do ręki bez użycia podbieraka

będzie "na czarną godzinę" w akademickiej zamrażarce... ;)

łania daniela albinos "złowiona na wędkę"...

2010-09-21T20:33:00.006+02:00

natknąłem się na nią w trakcie przemieszczania się w czasie wędkowania, nie wykazywała żadnych oznak bojaźni przed "dziwnym stworem w gumowcach po pachy" i "kijem ze sznurkiem"... zdjęcie zrobione komórką... nie spodziewałem się, iż w trakcie łowienia będę miał takie skądinąd ciekawe spotkanie... tak to już zazwyczaj jest, że czaimy się po krzakach, skradamy, podchodzimy możliwie najciszej, maskujemy naszą obecność w otoczeniu jak to tylko możliwe na wszelkie sposoby a i tak efekt mizerny a tu proszę... czemu nie miałem lustrzanki!?

a to zdjęcie z dzisiejszej "miejscówki", która obdarzyła mnie 5 szczupaczkami i pięknym okoniem (25cm) oraz paroma mniejszymi garbuskami, ryby zbyt małe oczywiście wróciły do wody a ja do domu pełen wrażeń

kolejna plaga

2010-09-09T22:06:00.001+02:00

nie dość, że w lesie pełno grzybiarzy / śmieciarzy (jadąc na wędkowanie zamiast łowienia ryb wyciągałem z wody i zbierałem przy brzegu wszelkiej maści śmieci -np. puszki, butelki, puste foliowe opakowania, wszystko to co było WIELKIM CIĘŻAREM szczególnie po opróżnieniu zawartości a w okolicy wszystkie widziane wcześniej niejadalne grzyby zniszczone po przejściu całej hordy spragnionych natury zwierząt człekokształtnych - sic!), często z pieskami biegającymi luzem, bo przecież gdzieś zwierzak musi się wybiegać (sic!), to oprócz wałęsających się piesków, które w okresie letnim dostały wakacje od swych dawnych kochanych właścicieli i trafiły na "obóz przetrwania" z pod znaku: radź sobie sam ja wyjeżdżam na urlop (w mojej letniskowej miejscowości takich przypadków ewidentnego porzucenia doliczyłem się 4), to na dodatek w lesie słychać charkot jakże popularnych w obecnej chwili quadów... nawoływania i krzyki w lesie plus odgłos pracy silnika quada nie należą do dźwięków najmilszych uszu, niestety jest to cechą naturalną nie tyle tego środowiska co ludzi, którzy chcą się "zrelaksować" tylko czy aby na pewno w odpowiedni sposób? może lepiej gdyby poszli na jakieś "DISCO-PARTY" bądź koncert "HEAVYMETALOWY"?

nietrudno dojść do wniosku, że największym szkodnikiem jest sam autor tego pojęcia - człowiek ucywilizowany ale niemyślący

warte odwiedzenia www.stopquadom.pl

weryfikacja...

2010-09-07T20:58:00.007+02:00

Po paru dniach od konkursu dzikarzy w Przechlewku, Pasja miała okazję wykazać się w prawdziwej pracy psa myśliwskiego poszukującego rannej zwierzyny...

W jednym z kół łowieckich odbywało się spotkanie inauguracyjne z okazji rozpoczęcia się sezonu polowania na byka jelenia - wszak obecny czas to okres rykowiska. Myśliwi rozlosowali stanowiska (ambony i zwyżki oznaczone nr w poszczególnych rewirach) i po wpisaniu się do książki ewidencji pobytu myśliwych w łowisku ruszyli na indywidualne łowy. Mnie dane było uczestniczyć w tym polowaniu jako sygnalista i osoba towarzysząca jednego znajomego myśliwego. Jako że zawsze staram się mieć psa przy sobie, kiedy to tylko możliwe. tak i tym razem był u mego boku. Nasze miejsce okazało się dość "mało komfortowe", ambona na której zasiedliśmy była "niedokończona". Z dziurawego, źle wyprofilowanego dachu lała się do środka, z góry i przez okno deszczowa woda. Wiatr zacinał prosto w oczy. Ogólnie niezbyt przyjemnie. Po za tym, nasze stanowisko na przeoranym już polu nie wróżyło spotkania nawet z czarnym zwierzem. Żeby to chociaż było ściernisko - to może... Mile pogawędziliśmy ale z racji warunków zrezygnowaliśmy z dalszego posiedzenia i po ok. 1,5 godz. jako pierwsi stawiliśmy się przy ognisku... Nie dane mi było się przy nim ogrzać.

Krótko po nas przyjechało kilka samochodów terenowych, wysiedli myśliwi. Padło krótkie pytanie: "Twój pies chodzi po farbie?". Odpowiedziałem twierdząco. "Bo trzeba sprawdzić jeden strzał do dzika". "Nie ma problemu jesteśmy do dyspozycji". Wyciągnąłem z torby otok i wsiedliśmy do auta niepocieszonego łowcy. W trakcie drogi na miejsce poszukiwań, wypytałem się o reakcję zwierzyny na strzał, czy coś na miejscu zestrzału jest. Odpowiedź była niezbyt obiecująca. Zwierz nie zaznaczył strzału, sam myśliwy nie słyszał też czy było charakterystyczne uderzenie kuli w tuszę. Na zestrzale brak farby (czyli gdzie stała zwierzyna w momencie oddawania strzału).

Jesteśmy na miejscu. Myśliwy pokazuje gdzie stał dzik w momencie oddania strzału z ambony i w jakim mniej więcej kierunku uszedł słowami "o tam, w te krzaki". Rozwijam i przypinam otok do obroży, "odkładam" na chwilę psa a samemu się rozglądam bezskutecznie bo nie widać żadnej farby ani wcisków. Podkładam psa na miejsce wskazanego zestrzału z komendą "szukaj trop!". Pasja nawąchuje, trochę się kręci ale widać, że złapała trop. kieruje się w zakrzaczenia wcześniej wskazane. Przeskakujemy rów i wchodzimy w gęstwinę. Cały czas prowadzi na otoku. Świecę latarką na około "w razie w". Po 20m wyszliśmy z tych chaszczy na starodrzew. (Przyznam się szczerze, że odetchnąłem z ulgą bo kto wie co mogłoby się stać nawet na tak krótkim odcinku. Zła kolejność najpierw robić a potem myśleć ale cóż mądry Polak po szkodzie.) Po kolejnych 20m wskazała świerka o który ranny dzik się otarł pozostawiając nań sporo farby. Pokazuję myśliwemu farbę, a jego wyraz twarzy zdaje się być dość zdziwiony. Do psa mówię tylko "trzymaj trop!" i dalej pracujemy na otoku. Po może 70m doszliśmy do leżącego obok grubej sosny odynaszka - wycinka na oko ok. 70kg. Pies nie "głosił trupa" (nie oszczekiwał), za to golił chyb czarnuchowi. Radość myśliwego ogromna a moja jeszcze większa. Poklepanie psa i powiedzenie "dobry pies", uścisk dłoni w podziękowaniu za pomoc i stwierdzenie "Popatrz i co byśmy zrobili bez psa? Na pewno dzisiaj sam bym go nie znalazł, może na następny dzień jakimś trafem bym wlazł na niego, ale byłoby to za późno, gdyż tusza by się zaparzyła i zmarnowała a tak dzięki dobremu tropowcowi mam odnalezionego dzika".

Odyniec dość tłusty, pomimo że strzelony na łopatkę uszedł ponad 100m nie farbując - jedynie pozostawił ślad otarcia na pniu świerka.

Tak więc pierwszy naturalny postrzałek podniesiony, to nic że praca była tylko na 100-150m i po około godzinie (może trochę krócej nawet), ważne że zakończyła się sukcesem.

Bylem nieco zmęczony ale niezmiernie uradowany niejako faktem potwierdzenia umiejętności pracy mojego psa na tropie i rozpoznania że na nim pracuje. Po oprawieniu tuszy wróciliśmy na posiłek przy ognisku.

kolejny krok...

2010-09-07T16:57:00.003+02:00

Po udanym spotkaniu w Przechlewku i namowie Przyjaciół zgłosiłem wachtelkę na konkurs dzikarzy, który odbył się w tym samym miejscu dnia 21 sierpnia. Przez te 2 tygodnie przed konkursem sen z powiek spędzała mi przede wszystkim jedna konkurencja, której powiem szczerze dość się obawiałem i miałem ku temu spore przesłanki z powodu niezależnego charakteru suczki (co jest jej również wielką zaletą) - mianowicie chodzi o "posłuszeństwo".

Słów kilka z regulaminu prób i konkursów pracy psów myśliwskich na temat tej konkurencji:
"Ocenę psa czy grupy psów w konkurencji "posłuszeństwo" przeprowadza się pojedynczo, przed puszczeniem ich do zagrody [z dzikami, gdzie m.in. ocenia się ciętość w stosunku do czarnego zwierza, sposób atakowania zwierzyny, głos, jego donośność i częstotliwość]. Sprawdza się prawidłowość chodzenia przy nodze na smyczy oraz przychodzenie "do nogi!" na rozkaz słowny lub sygnał dźwiękowy (gwizdek lub róg) i zatrzymania się psa idącego luzem na rozkaz "stój!". Nie odwołanie psa przez przewodnika w ciągu 10 minut po zakończeniu pracy w zagrodzie powoduje obniżenie oceny w konkurencji "sposób szukania" o jeden stopień. Reakcja na rozkazy w czasie pracy w zagrodzie oceniana jest w konkurencji "sposób szukania"."

Jak to było w jej przypadku? Po prostu, po zwolnieniu jej z otoku (smyczy) bywało tak, że szybko znajdowała sobie jakikolwiek trop (jaki by on nie był, świeży czy stary) a nie daj boże zwierza i ruszała w gon. Pies wpadał w taki stan, w trakcie którego wydawane polecenia nie docierały. Zresztą wydawanie poleceń kiedy pies jest nadmiernie pobudzony, podniecony i kiedy nie mamy jak nad nim zapanować (nie ma przypiętej linki, nie ma chociażby założonej obroży specjalistycznej (z kolcami [kolczatki,korali itp.], teletaktu); jednym słowem nie ma nad psem jakiejkolwiek kontroli) jest najzwyczajniej zbyteczne, gdyż w ten sposób uczy się, że wydawane komendy mogą być przez niego nie wykonywane - tym samym doprowadzamy do tego, że uczymy psa czegoś zupełnie przeciwnego - nieposłuszeństwa.

Moja wachtelka była (a właściwie ciągle jest) na tyle cwana, że doskonale rozróżniała, kiedy jestem na niej skupiony (to bardzo ważne, być cały czas uważnym w czasie prowadzenia psa) i kiedy mam nad nią pełną kontrolę. Długa linka i kolczatka nie skutkowały, witka również (może trochę przy nauce chodzenia luzem przy nodze, kiedy to wykraczając swoją łopatką poza moje lewe kolano, wystarczyło nie tyle uderzyć psa (nie uznaję metody par force) ale tylko machnąć jej przed nosem jeśli nie reagowała na wcześniej wydane komendy, a po odpowiedniej jej reakcji na hasło "'noga" bądź też klepnięcie w udo dłonią nagroda w postaci smakołyka - (bardziej przychylam się ku metodzie kontrastu, gdzie psa za poprawne wykonanie nagradzamy a za niepożądane zachowanie karcimy). Byłem w kropce. Do teletaktu nie bardzo chciałem się uciekać (po za tym nawet gdybym chciał to i tak takiej możliwości nie miałem w danej chwili; pozwolę sobie wyjaśnić, owy teletakt, to w dużym skrócie "obroża pod napięciem elektrycznym", umożliwiająca na, na prawdę wiele, pod warunkiem odpowiedniego obchodzenia się nią - tak jak ze wszystkim trzeba znać umiar i być rozsądnym).

chmara jeleni, która przynosi szczęście (sprawdzone w praktyce)

Za radą jednej osoby - i tu WIELKIE PODZIĘKOWANIA DLA PATRYCJI - uciekłem się do prostego, aczkolwiek niezwykle skutecznego sposobu na moją psinę. Postaram go pokrótce opisać.

Jesteśmy w sytuacji, kiedy pies nie zareagował na wydaną komendę przywołania (z tym bywał u niej największy problem, po puszczeniu jej luzem i zwolnieniem jej z komend hasłem "biegaj") "noga!" bądź sygnał gwizdkiem (oczywiście wybraliśmy odpowiedni moment na wydanie komendy - pies nie był skupiony bardzo na czymś innym i doskonale "słyszał" ją - pies nie ma tak podzielnej uwagi jak człowiek) - rzucamy w kierunku psa jakiś przedmiot (np. pęczek starych kluczy od drzwi, kamyk, gałąź)- tak by spadło to w jego pobliżu, bądź musnęło go po 4 literach - ważne jest, by nie widział że wykonaliśmy zamach (jeśli zauważył ten ruch, to pod żadnym pozorem nie wykonujemy rzutu! pies nie może wiedzieć, że dzieje się to za przyczyną przewodnika) - nie chodzi o to by psu zrobić krzywdę, ale tylko o to by wywołać u niego reakcję, że jeżeli nie wykona polecenia przewodnika to dzieje się coś nieprzyjemnego dla niego, a jeśli wykona je natychmiast i szybko to jeszcze dostanie za to nagrodę (jest to dalej metoda kontrastu). Ważny jest dystans i moment rzutu - najpierw dajemy szansę wydając komendę przywołania jeśli nie ma pożądanej reakcji rzucamy (np. pies biega szaleńczo niedaleko nas) - ja użyłem do tego zwiniętej kolczatki (w taki sposób by nie zranić psa), dużym plusem był też sam dźwięk wydawany kiedy przedmiot spadał - działał odpowiednio deprymująco.

Wystarczyło 3x uciec się do tej metody w trakcie spaceru, na którym pies był zwalniany z komend hasłem "biegaj" a po paru minutach przywoływany i nagradzany za przyjście smakołykiem i znowu zwalniany z komend hasłem "biegaj" - w ten sposób nauczył się, że na dany sygnał musi wrócić do pana by po chili móc na nowo dalej swobodnie biegać, bo w przeciwnym wypadku dzieje się coś dziwnego i niemiłego.

Z chodzeniem na smyczy między drzewami i luzem między drzewami (slalom) tak by pies mijał je z tej samej strony co przewodnik i "dotrzymując mu kroku" nie było problemu . Zatrzymywanie w ruchu również miała opanowane ale teraz jeszcze bardziej. Tak więc, posłuszeństwo ugruntowało się o tyle o ile bez tłumienia jej popędów.

ELBA z Wdeckiego Parku (Pasja)

W miarę spokojny o konkursowe "posłuszeństwo", przystąpiłem do przypomnienia kolejnego elementu "tropienia po farbie" [krwi z dzika].

"Konkurencja ta przeprowadzana jest tylko na konkursach. Ścieżka długości około 400 metrów ma dwa załamania pod kątem prostym lub rozwartym w dowolnych kierunkach. Po pierwszych 100 metrach robi się łoże [miejsce gdzie ranna zwierzyna zalega by odpocząć], po następnych 200 metrach robi się drugie łoże, od którego psy zgłoszone jako oznajmiacze lub oszczekiwacze puszcza się luzem. Każda ścieżka powinna być oznaczona numerem porządkowym, umieszczonym na jej początku. Tam również powinny znajdować się złom kierunkowy [gałązka wskazująca kierunek uchodzenia postrzałka] oraz tabliczka, na której naniesiono godzinę założenia ścieżki [z tym jak zauważyłem na konkursach bywa różnie, zazwyczaj tabliczka jest ale tej karteczki z naniesioną godziną założenia sztucznego tropu i kto go założył to już nie]. Odstępy między poszczególnymi ścieżkami powinny wynosić nie mniej niż 100 metrów. Zużycie farby (dziczej lub krwi świńskiej uszlachetnionej moczonymi w niej przez minimum 24 godziny narogami dzika [jadalnymi wnętrznościami jak płuca, wątroba, serce, nerki]) na każdą ścieżkę nie powinno przekraczać 0,25 l. Ścieżka powinna być oznakowana w sposób niewidoczny dla przewodnika, ale tak, by praca psa mogła być kontrolowana przez sędziów. Miejsce „zestrzału” i łoża należy zaznaczyć odsłonięciem ściółki do mineralnej gleby na powierzchni około 0,25 m2. Farba powinna być założona zgodnie z kierunkiem poszukiwania na minimum 2, a nie więcej niż 6 godzin przed naprowadzeniem psa. Położona na końcu ścieżki zwierzyna (dzik) powinna być wypatroszona i zaszyta. Dopuszcza się użycie tuszy niekompletnej, z łbem i rapetami, prawidłowo uformowanej i odpowiedniej świeżości. Pies powinien być prowadzony na miernie naciągniętym otoku i pracować dolnym wiatrem. Przewodnikowi nie wolno oglądać się na sędziów ani oznakowania sfarbowanej ścieżki. [Przypomnę tylko, że ocena odbywa się w skali od 0 do 4.] Po pierwszym ostrzeżeniu przewodnika przez sędziów za oglądanie się na znaki ocenę obniża się o 1 stopień. Przy powtórnym oglądaniu się za oznakowaniem pies otrzymuje ocenę „0”. Samodzielne poprawki w pracy psa są dopuszczalne i nie powodują obniżenia oceny. Jeżeli pies oddali się od śladu tak daleko, że według oceny sędziów nie jest w stanie sam błędu naprawić, może być na polecenie sędziów jeszcze 3 razy ponownie naprowadzony na ślad. Jednak każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień.

Psy pracujące na otoku należy dodatkowo sprawdzić, czy nie wykazują skłonności do narzynania lub zakopywania zwierzyny [dyskusyjny zapis regulaminu, bo skoro pies idzie do końca na otoku, to nie dojdzie do sytuacji zniszczenia przez niego tuszy, gdyż przewodnik/mener w porę zareaguje bo doskonale będzie widział reakcję, co innego w przypadku oszczekiwacza czy też oznajmiacza (wyjaśnienie tych terminów w dalszej części) tu taka próba nie budzi we mnie zastrzeżeń]. W tym celu należy odejść od znalezionej zwierzyny w stronę zawietrzną na odległość około 20 metrów i puścić psa luzem do zwierzyny. Nie wpływa na ocenę lizanie i szarpanie sztuki. Psa, który narzyna lub zagrzebuje zwierza, wyklucza się z konkursów.

Konkurencje dodatkowe - oznajmianie lub oszczekiwanie Udział w konkurencji dodatkowej - oznajmianie lub oszczekiwanie - przewodnik deklaruje przed rozpoczęciem konkursu, w trakcie losowania. Przed podjęciem pracy po farbie przewodnik informuje sędziów o sposobie oznajmiania znalezionej przez psa zwierzyny. W obu przypadkach do drugiego łoża pies wykonuje pracę na otoku. Zachowanie się psa przy wyłożonej zwierzynie obserwuje sędzia lub asystent, z miejsca uniemożliwiającego psu zobaczenie lub zwęszenie go.

Praca oznajmiacza
Od drugiego łoża przewodnik posyła psa z poleceniem odszukania wyłożonej zwierzyny, pozostając z sędzią na miejscu. Pies powinien w ciągu 5 minut od wysłania go, idąc po tropie, odszukać zwierzynę, powrócić do przewodnika i oznajmić w sposób podany przed rozpoczęciem poszukiwania. Po oddaleniu się psa od zwierzyny na odległość 50 metrów znajdujący się przy niej sędzia lub asystent obserwator sygnalizuje, że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli za pierwszym razem pies nie wykona pracy oznajmiacza, można go od drugiego łoża posłać jeszcze raz. Jeżeli pies po raz drugi nie wykona pracy oznajmiacza, można go wziąć na otok i w ten sposób dojść do zwierzyny; powoduje to jednak obniżenie oceny o 1 stopień za pracę na otoku. Za znalezienie zwierzyny po pierwszym wysłaniu, powrót w ciągu 5 minut i poprawne oznajmienie pies otrzymuje ocenę „4”. Jeżeli pracę tę wykona w czasie do 10 minut, otrzymuje ocenę „3”. Po drugim wysłaniu psa i poprawnym oznajmieniu w ciągu 5 minut ocena nie może być wyższa niż „3”, a do 10 minut – wyższa niż „2”. Pies, który w ciągu 10 minut nie wróci do drugiego łoża, nie wykonał konkurencji.

Praca oszczekiwacza
Od drugiego łoża przewodnik posyła psa z poleceniem odszukania zwierzyny. Pies powinien w ciągu 5 minut dojść po tropie do wyłożonej zwierzyny, pozostać w jej bezpośredniej bliskości, oszczekując ją (dopuszcza się krótkie przerwy w oszczekiwaniu) aż do nadejścia przewodnika. Po upływie 5 minut od rozpoczęcia oszczekiwania przewodnik wraz z komisją ruszają w kierunku psa. Jeżeli pies po 5 minutach od zwolnienia go z otoku nie da głosu, to może być w ciągu następnych 5 minut ponownie posłany na trop. Jeżeli w ciągu 10 minut od pierwszego zwolnienia nie dał głosu i nie był przy zwierzynie, może od drugiego łoża wykonać pracę na otoku; uzyskuje wówczas ocenę obniżoną o 1 stopień za pracę na otoku. Jeżeli pies po pierwszym posłaniu oszczekuje odnalezioną zwierzynę do nadejścia przewodnika, może otrzymać ocenę „4”. Po następnym posłaniu, nawet przy poprawnym oszczekiwaniu, ocenę za oszczekiwanie obniża się o 1 stopień. Również jeżeli pies zaprzestał oszczekiwania przed nadejściem przewodnika po pierwszym posłaniu – nie może otrzymać oceny wyższej niż „3”, a po drugim – wyższej niż „2”.Pies, którego w ciągu 10 minut od pierwszego zwolnienia z otoku nie da się przywołać, otrzymuje w konkurencji „tropienie po farbie” ocenę „0”."

O pracę na tropie byłem zdecydowanie spokojniejszy, gdyż miała okazję potwierdzić swe możliwości na poprzednim konkursie dla tropowców, gdzie koronną konkurencją jest właśnie praca na ścieżce farbowej, zdecydowanie dłuższej i starszej.

wyżeł niemiecki krótkowłosy

Postanowiłem najpierw sprawdzić czy może uda się jej wypracować stary 24 godzinny trop [w swej nie za długiej "karierze przewodnika" miałem okazję prowadzić wyżlicę niemiecką krótkowłosą, która po zaledwie kilku próbach na różnych tropach zdołała wypracować ponad 36-godzinny sztuczny trop długości ok. 800m z dwoma łożami, które wskazała. a jej praca była w stylu wytrawnego starego posokowca (przede wszystkim spokojna), stąd to wyzwanie, które wachtelce i sobie postawiłem). Próba zakończyła się fiaskiem - miałem zbyt wygórowane ambicje w stosunku do możliwości psa na ten czas.

Jeśli coś nie wychodzi lepiej jest cofnąć się parę/parędziesiąt kroków, przypomnieć pewne elementy by móc zrobić kolejne "milowe kroki". Tak też, za tą dobrą radą uczyniłem.

Po kilku dniach położony został trop długości ok. 100m z jednym załamaniem w połowie trasy. Po godzinie podłożony został nań pies... i tu konsternacja - nie chciała go w ogóle podjąć?! Tego samego dnia założyłem drugi trop nieco dłuższy, również z jednym załamaniem. Tak jak poprzednim razem po godzinie została na niego podłożona i... poszła jak po sznurku - nie powiem odetchnąłem z wielką ulgą (choć przyczyn wcześniejszego niepowodzenia nie odkryłem).

Kolejny dzień również pracowity i kolejna ścieżka, tym razem już 3 godzinna i również sukces. Dzień przerwy w tropieniu, wykorzystany na przećwiczenie posłuszeństwa w lesie, z dobrymi efektami. Czwarta z kolei ścieżka prawie 5-godzinna, zgodna z wymogami konkursu tropowców (a więc poprzeczka w stosunku do wymaganego minimum na konkursie dzikarzy wyżej zawieszona). Wypracowana doskonale, tyle że piekielnie szybko przez co "ekspert" (starszy znajomy myśliwy), który miał ocenić naszą pracę nie mógł za nami zbytnio nadążyć ale pomimo tego jej praca na sztucznym tropie zyskała duże uznanie w jego oczach. Kolejnego dnia na ogień idzie włóczka z dziczych narogów, zakładana w taki sposób jaki się stosuje przy układaniu włóczki z ptaka, czy też królika dla aportera (np. labradora, wyżła czy też płochacza) z tą tylko zmianą, że jest ona założona w lesie a nie na polu czy łące [przy braku farby by zachować ciągłość w ćwiczeniu u psa zdolności pracy dolnym wiatrem uważam, że jest to dobry sposób]. Po około czterech godzinach ruszamy i kolejny raz wypracowuje do końca sztuczny trop (włóczka miała długość stosunkowo krótką, bo zaledwie 150m).

Na 4 dni przed konkursem rezygnuję z "treningów psa" (by uniknąć efektu "zmęczenia materiału" i "przetrenowania") tylko czasem przywołując ją na wybiegu naszych psów gwizdkiem i nagradzając smakołykiem za szybką reakcję.

A to krótka relacja z konkursu.

rozpoczęcie spotkania poprzedzone krótką odprawą

Przed konkurencją posłuszeństwo - jako że miałem ostatni nr - oddaliliśmy się by na spokojnie chwilkę pobiegała i wróciła na przywołanie... owszem pobiegała podnosząc mi ciśnienie niemiłosiernie, wpadła na jakiś trop, szczeknęła i skok do młodnika... tyle ją widziałem.

losowanie nr - chciałem wylosować numer pierwszy, niestety przypadł mi ostatni (14)

Pomyślałem: "no ładnie, przyjechałem na konkurs by sprawdzić psa a tu się okaże, że chyba sam będę musiał te dziki w zagrodzie głosić i po tropie również zasuwać z nosem przy ziemi"... zagwizdałem krzyknąłem "noga!" i po najdłuższej dla mnie minucie może dwóch (albo więcej... już sam nie wiem) wróciła... odetchnąłem z ulgą... dałem komendę "zostań" oddaliłem się jakieś 50m zagwizdałem, przybiegła i dostała nagrodę. Udaliśmy się na posłuszeństwo, gdzie jak się później okazało sędzia robił niezłą wstępną selekcję, gdyż wymagał oprócz chodzenia psa na otoku między drzewami i przywołania po spuszczeniu ze smyczy również chodzenia luzem przy nodze - czym trochę się zdziwiłem bo w regulaminie nic o tym nie ma ale na szczęście moja wachtelka była uczona przeze mnie i tego "drobnego" elementu więc nie było problemu. Jak się okazało konkurencja posłuszeństwo, której się dość obawiałem okazała się najprostszą przeszkodą a schody dopiero miały się zacząć. Tego się nie spodziewałem - w zagrodzie "nie podjęła pracy w regulaminowym czasie" (3 psy przed nią również, wchodziliśmy gdzieś może w 2/3 stawki, bynajmniej za połową)... cóż tak bywa...

Po konkursie jeszcze raz ją wpuściłem do dziczej zagrody. Odnalazła dziki, oszczekała i chciała tak jakby odpuścić w tym momencie podszedłem nieco w jej kierunku, dalej głosiła, dziki ruszyły a ona dalej za nimi w głośnym gonie, jednego nawet łapała za "portki"... po akcji zmęczona legła w błotko.

Nie wiem czemu ich nie odnalazła wcześniej... chodziła dość głęboko, widać było że szukała i pracowała z kufą przy ziemi... no ale cóż.... dziki okazały się sprytniejsze zaszywając się gdzieś. Dodać należy, że praktycznie połowa psów wpuszczonych do zagrody "nie podjęła pracy w regulaminowym czasie". Pierwsze owszem pracowały ale im dalej "w las / choć bardziej adekwatne byłoby stwierdzenie w zagrodę" tym było "ciemniej / gorzej "..

Spotkałem się z różnymi stwierdzeniami. Jedni mówili o tym, że to po prostu młode psy, które potrzebują jeszcze trochę czasu by nabrać doświadczenia. Drudzy z kolei twierdzili, że (i tu cytat): "na takim [małym - w domyśle] areale pies nawet ślepy powinien wpaść na te dziki.Pod warunkiem,że chciałby szukać ich.". Inni (i tu kolejny cytat): "(...) psy "ślepe ciekacze" wpadłyby na te dziki. Problem mają te, które "szukają". W dużych miotach jednak te "szukające nosem" szybciej znajdują, a ciekacze tylko jak mają szczęście i dobre chody. Tyle tylko, że te drugie padają po 3 miotach. Tak więc nadal twierdzę, że konkursy nie odzwierciedlają wartości użytkowej psa, poza bezpośrednim kontaktem z dzikiem.(...) Psy szukające w zagrodzie po tropie, jeśli startują z dalszym numerem są "przegrane", nie zdążą.".

W odniesieniu do jednej z wypowiedzi: "(...) jak dziad w jakiejś tam zagrodzie nie może odnaleźć stada dzików to co tu mówić o znalezieniu przez niego ich w lesie." padła taka odpowiedź: "Różnica miedzy szukaniem dzików w lesie a w zagrodzie jest taka sama, jak byś szukał po zapachu flakonika perfum w domu a w perfumerii.".

Jak widać, tyle co najmniej zdań i opinii (skrajnych), ilu polujących w naszym kraju (ok 100 tys.) - troszkę przesadzam ale jak widać zróżnicowanie jest spore. Wiedzieć trzeba jedno, że pies to nie maszyna. A w życiu jak to w życiu, czasem lepiej idzie, czasem gorzej i ludziom i zwierzętom. Pomimo, tego "kolejnego niepowodzenia na konkursie" nie zrażam się, tylko dalej uczę na błędach swoich i innych, wyrabiając przy tym własną opinię na temat interpretacji konkursowych wyników.

"światłem/komórką malowane"

2010-09-04T21:36:00.012+02:00

choć nie jestem "fanem" robienia zdjęć telefonem komórkowym, to przyznać muszę, że przy odrobinie dobrych chęci i z tego "diabelskiego" urządzonka (które lubi się często gubić i znikać;-P ) da się czasem coś wykrzesać... nic jednak nie zastąpi prawdziwej analogowej lustrzanki (dla niewtajemniczonych chodzi o aparat wykorzystujący kliszę jako nośnik zbieranych "danych")

tak przy okazji nasunęło mi się na myśl, jak to ludzie chętnie przemawiają do tego "cudu techniki" szczególnie w momencie kiedy nagle tracą zasięg bądź kończy się bateria... przytaczać tych stwierdzeń raczej nie trzeba

w owym miejscu o ten zasięg trudno... na całe szczęście jeszcze da się uciec z tej matni

owe wyjaśnienie

2010-08-06T11:06:00.011+02:00

Po wystawie, na której dokonano oceny eksterieru mojej suczki miałem mieszane uczucia. Wiedząc a właściwie widząc, że moja wachtelka jest stosunkowo lekkiej budowy - brak jej po prostu masy ciała (tak jak właścicielowi ale pomińmy ten temat - być może jest to związane z tym że pies upodabnia się do właściciela, bądź odwrotnie), ale za to o dobrych proporcjach i kątowaniu kończyn co wróży jej bardzo dobrze na przyszłość postanowiłem, że "pójdzie" w klasie młodzieży, pomimo tego, że mogłaby zaprezentować się w klasie otwartej (obecnie ma 17 miesięcy, do 18 miesiąca pies może być wystawiany w klasie młodzieży a od 15 miesiąca życia w klasie otwartej).

Do rzeczy. Otrzymała ocenę bardzo dobrą (w celu wyjaśnienia oto fragment pochodzący z regulaminu wystaw: Ocena „BARDZO DOBRA” (BDB) może zostać przyznana jedynie psu, który posiada typowe cechy rasy i ma zachowane proporcje oraz jest we właściwej kondycji. Nieliczne, drobne błędy mogą być tolerowane, o ile nie dotyczą budowy psa. Ta ocena może być przyznana jedynie psu wysokiej klasy.) a uzasadnienie brzmiało następująco:

"dobrej wielkości o mocnej kości suczka, dobra głowa, bardzo dobra klatka piersiowa, dobrze ustawione kończyny, zbyt mało masy, słaby temperament (sic!), skąpa szata"

Z niepogrubioną częścią zgadzam się, natomiast co do opinii o słabym temperamencie już nie. Na jakiej podstawie można w przeciągu niecałych 5min w trakcie prezentacji na wystawie ocenić temperament psa myśliwskiego? Chciałbym dodać, że owa ocena eksterieru odbywała się na miejskim boisku, w pełnym słońcu, przy dość wysokiej temperaturze powietrza.

Pierwsza z trzech wystaw potrzebnych do uzyskania "tytułu" suki hodowlanej zaliczona - chociaż i aż tyle.

Zapraszam do obejrzenia filmów z wizyty na zagrodzie dziczej w Przechlewku oraz pracy na tropie
- mój kanał na youtube.com.

ćwiczenie posłuszeństwa (z którym u Pasji bywa różnie)

nagroda za prawidłowe przyjście na gwizdek (nieco powoli i ociężale ale zawsze;) ... dobre reakcje należy utrwalać

najwyżej wśród domowej psiej chierarchii10-letnia suczka airedale terrier ENDZI Czapi - "babcia" od razu jak tylko się pojawiliśmy koło zagrody dziczej wiedziała co się święci

Niestety pechowo się złożyło, że dziki z zagrody konkursowej rankiem w dniu w którym przyjechaliśmy uciekły. Natomiast w zdecydowanie mniejszej zagrodzie było zbyt niebezpiecznie puszczać psy. Tym bardziej, że było to pierwsze tak bliskie spotkanie Pasji z czarnym zwierzem (nie licząc tych w naturalnym środowisku, gdzie zwierz "nie jest uwiązany" - już wtedy pokazywała, że ma spory potencjał).

po pracy piesków chwila na podsumowanie efektów

Serdeczne podziękowania dla Przyjaciół za (tak myślę) owocne spotkanie, po którym podbudowałem się i na nowo wstąpiła we mnie chęć jeszcze lepszego ułożenia Pasji. Ocenę jej temperamentu pozostawiam Państwu.

do trzech razy sztuka

2010-08-02T21:14:00.003+02:00

dwukrotnie miałem go pod nogami i tyleż razy wyrywał z pod nich, za trzecim razem udało się go podebrać... hol był bardzo dynamiczny, hamulec "grał" i dodatkowo adrenalinę podnosił fakt że był bardzo delikatnie zacięty i w każdej chwili mógł się spiąć, nie wspominając o tym że nie miałem założonego przyponu "stalowego" (wolframowego) by uchronić się przed ewentualną "obcinką" żyłki przez ostre jak żyletki szczupacze zęby... piękne kilka minut... piękny wieczór...

... a 10m dalej bóbr ścinał olszynkę

2010-08-01T20:46:00.003+02:00

dużo by można pisać o dzisiejszym dniu... przede wszystkim męczącym i dzięki temu docenionym za chwilę wieczornego odpoczynku

(wyjaśnienie wkrótce)

trening psa w lesie

2010-07-30T10:59:00.002+02:00

ćwiczenie sprawności, szybkości i wytrzymałości... przebiegniecie przy rowerze 15-20 km to standard... temperatury na tyle zelżały, że nie stanowią żadnego problemu (przede wszystkim dla biegacza, zaś w drugiej kolejności dla rowerzysty) w czasie popołudniowych wypadów... trasa dobierana w taki sposób by mieć w pobliżu wodę dla ochłody...

jest to świetny sposób na wybieganie psa w naturalnym terenie, oczywiście jest pod stałą kontrolą dzięki przypiętej dłuższej smyczy - lince... więcej na ten temat oraz fotografii w późniejszym czasie

"(...) a po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój, nagle ptaki budzą mnie..."

2010-07-25T19:37:00.017+02:00

to samo miejsce dzień po dniu

efekt po dniu przerwy spowodowanym ulewnym deszczem i huraganowym wiatrem

wziął jako pierwszy...po emocjonującym holu w końcu dał za wygraną (mierzył 46cm)

dla porównania jego wielkości na tle innych garbusów: drugi z kolei wielkością 30cm, pozostałe po 15-20cm (trochę się tego uzbierało)

w tej wodzie są jeszcze większe sztuki - miałem okazję o tym się przekonać, niewytrzymała jednak żyłka - prym wśród przynęt wiodło 5cm perłowe "kopytko"...

grzybień biały

wspaniale jest obcować z przyrodą tak blisko w miejscu gdzie niewielu ludzi dociera, a jeszcze więcej z nich nie wie o "skarbach" jakie kryje, a co najmniej drugie tyle nie ma pojęcia o istnieniu tych miejsc...

perkoz dwuczuby na gnieździe

miły prezent od Natury na imieniny, których notabene nie obchodzę...

może jednak należałoby? ;)

kormorany suszące skrzydła po łowach

... przyjemność łowiectwa kończy się w momencie oddania strzału, zaś łowienia w momencie wyjęcia ryby z wody, co do fotografii to przyjemność kończy się w momencie wyzwolenia migawki... bo nie chodzi o to by złapać króliczka, lecz by go gonić...

el dorado cd...

2010-07-23T21:43:00.000+02:00

kto powiedział że wędkarstwo jest nudne!?

el dorado...

2010-07-22T22:21:00.032+02:00

kolejny "wieczór na spacerze" "zaokoniował" w porównaniu z poprzednim podwójną obfitością, tym razem brały bardziej zdecydowanie, za to czas w jakim się to odbywało był 2x krótszy...

garbus 35cm... okonie mają w zwyczaju odprowadzać "zaciętych" pobratymców, a ten właśnie, największy spośród grupki "żegnaczy" parokrotnie to czynił i jak widać w końcu sam się ze mną przywitał... dzisiejsze łowienie było niczym wyciąganie wypatrzonych w potoku pstrągów na finezyjnie podaną muchę...

migawki z Łąk Potockich

2010-07-22T14:47:00.004+02:00

widłak

koza

dystans jaki nas dzielił nie przekraczał 15-20m, a pies pod zwyżką nie stanowił problemu... tak więc, czy jest sens zostawiać towarzysza łowów w samochodzie, kiedy można go mieć dosłownie pod ręką? niekiedy sytuacja wymaga aby pies myśliwski podjął pracę natychmiast... wiadomo trochę czasu potrzeba by pies zrozumiał o co chodzi, ale na prawdę warto, bowiem nie ma nic przyjemniejszego jak skuteczny podchód z psem myśliwskim

co do fotografii - perspektywa "powietrzna" nie jest za ciekawa

letnie okonie

2010-07-22T09:16:00.007+02:00

spodniobuty do brodzenia po pas w wodzie, czuła "wklejanka" + kołowrotek z dobrym hamulcem, cienka żyłka z "paprochem" i oto efekty 2 godzinnej wieczornej przechadzki "po wodzie"...

no i również 2 godzinki czyszczenia ryb złowionych przez siebie - w takim przypadku sama przyjemność...
największy z garbusów mierzył 30cm... brania bardzo delikatne, wymagające zacinania w tempo

Woliński Park Narodowy

2010-07-18T13:27:00.005+02:00

czasem warto obejrzeć się za siebie

2010-07-17T20:15:00.005+02:00

jedne z pierwszych fotografii, kiedy byłem w powijakach w tej dziedzinie...a teraz, no cóż jestem po prostu na etapie raczkowania... (sprzęt: Zenith, klisza Kodak BW ISO 200, przy zdjęciu nr1 użyty został standardowy obiektyw z FS 12 o ogniskowej 300mm + konwerter x2; nr2 - standardowy szerokokątny 44mm - o ile mnie pamięć nie zawodzi)... miejsce fotografowanych obiektów - osada leśna Potok

to zdjęcie nie potrzebuje większego komentarza... pozdrowienia dla mojego brata Bartka (tego gościa z lewej) ;)

wielka strata...

2010-07-03T22:53:00.003+02:00

właśnie dotarła do mnie informacja o śmierci Artura Tabora - filmowca i fotografika przyrody... to właśnie dzięki Niemu, Jego wspaniałym zdjęciom chwyciłem za aparat...

Artur Tabor (1968-2010)

NIECH MU KNIEJA WIECZNIE SZUMI

(fot. pochodzi ze strony www.arturtabor.pl)

Konkurs Dzikarzy - Goraj 10 kwiecień 2010r. - fotorelacja

2010-05-22T18:25:00.026+02:00

dokończenie wcześniejszego opisu, który można przeczytać tutaj

pogoda tego dnia była wyjątkowo zmienna

po posłuszeństwie czas na:

chwila koncentracji przed pracą na tropie

kabanek odnaleziony

odegranie sygnału "dzik na rozkładzie" i ocena pracy psa

kolejni rywale wracają również zadowoleni

Podsumowując Dizel uplasował się na 7 miejscu (138/140pkt.), za to przewodniczka uzyskała wyróżnienie, otrzymując tytuł: Najlepszego Przewodnika Psa ;) jeszcze raz WIELKIE GRATULACJE Kasiu!!!

gończy słowacki - kopov

Gończe polskie zdetronizowały (po 4 latach w tym konkursie) swoich "braci" słowackich,
których spora reprezentacja stawiła się owego dnia.

A oto wyniki (przeklejone z wątku na forum psy z lowiecki.pl),
jak widać różnice w pierwszej dziesiątce są niewielkie:

1. KEJA ze Słonecznej Dąbrowy – gp 140pkt. dyplom I stopnia

2. BORA Piękna Wieś - gp 140 I st

3. ATOS z Kojca Mysliwego - gs 140 I st

4. TAJGA-ELBA z Kojca myśliwego - gs 138 I st

5. BRYLANT Kłusująca Sfora - gp 138 Ist

6. BORYS z Łyczańskiego Brodu - j.sz.stand 138 Ist

7. DIZEL z Grodziskich Borów - pł.niem. 138 I st

8. ALF Smogorzewska Zagroda - gp 138 Ist

9. BAGNET z Kojca myśliwego - gs 138 Ist

10. GENIUSZ z Kojca myśliwego -gs 136 I st

11. AXEL z Kepy Kruka - j.sz.stand. 136 I st

12. OPÓJ ze Studenckiej Biedy - gp 132 I st

13. REZON Śpiewna Zgraja - gp 132 I st

14. KANIA z Doliny Łagiewniczanki – gp 132 I st

15. BONI Obornicka Sfora - ntm 130 I st

16. REBUS Śpiewna Zgraja - gp 129 I st

17. SZEJK Lisia Przygoda - ntm 127 I st

18. DARAJA Czarcie Błoto - gp 125 I st

19. FIESTA z Kojca myśliwego - gs 132 II st

20. ARO z Bukowej Zagrody -j.sz.stand. 120 II st

21. LEŚNY z Jaśminowej Ulicy - op 118 II st

22. BOK z Kuźnickiej Zagrody - gs 68 bez dyplomu

23. EVI spod Słonecznej hory - gs – nie znalazła dzika

24. HERA w Pogoni za Marzeniem – fox. szorst. - nie znalazła dzika

25. Gall von Kleinen Flass - ntm - nie znalazł dzika

26. AS z Łyczańskiego Brodu -j.sz.stand. - nie znalazł dzika

po dekoracji psów i Najlepszej Przewodniczki konkursu! ;)

III Ogólnopolska Konferencja Studentów Leśnictwa, 6-9 maja 2010 - Rewal

2010-05-12T12:16:00.017+02:00

Już po raz trzeci studenci trzech wydziałów leśnych w Polsce spotkali się by porozmawiać na niełatwe leśne tematy związane m.in. z: przyszłą pracą, jej perspektywami oraz przyjętym modelem nauczania akademickiego teraz już uniwersyteckiego. Temat przewodni owej konferencji brzmiał: „Leśnik XXI wieku – teoria a praktyka... czego się uczymy?”.

szanowne grono zaproszonych gości

W pierwszym dniu konferencji referaty wygłosili m.in. : Dyrektorzy Regionalni z RDLP w Szczecinie (mgr inż. Witold Koss) i Warszawie (mgr inż. Wojciech Fonder), przedstawiciel RDLP Poznań z Nadleśnictwa Konstantynowo (mgr inż. Maciej Włodarczak), dokonano odczytu głosu w dyskusji, który zabrał prof. Andrzej Grzywacz – Prezes Polskiego Towarzystwa Leśnego, oraz referat zatytułowany: „Jak kształcić leśników?... Oto jest pytanie.” wygłoszony przez dr Józefa Grodeckiego (Wydział Leśny Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu). Właśnie to wystąpienie było wysłuchane przez uczestników z największym zainteresowaniem. Jego autor stwierdził:

„(...) naturalny podział „leśników” na poszczególne grupy funkcjonalne narzuca konieczność zróżnicowania programów i sposobów kształcenia. Nie wydaje się, żeby było to możliwe do uzyskania w ramach powszechnie panującego dwustopniowego kształcenia leśników z małą i ciągle ograniczaną ilością zajęć terenowych.” - był to niezmiernie ważny głos potwierdzający opinię studentów w tym zakresie.

W drugiej odsłonie głos zabrali studenci, najpierw Kraków starając się odnaleźć odpowiedź na pytanie: „Kiedy student staje się Leśnikiem?”. Ich zdanie brzmiało:

„ Możliwość odbywania praktyk (...) w jednostkach LP podczas przerw międzysemestralnych w znacznym stopniu zwiększyłaby przygotowanie studenta do zawodu. Nie chodzi tutaj o czterotygodniową gospodarczą, a o coroczne praktyki trzymiesięczne. Byłyby one wliczane do godzin stażu, który jest obowiązkowy aby ubiegać się o pracę w PGL LP.

Istnieje wiele rozwiązań problemu zwiększania liczby godzin praktyk, jednak żadne z nich nie jest kompleksowe. Odpowiedzią na pytanie postawione w temacie jest stwierdzenie, że to liczba godzin odbytych praktyk oraz ćwiczeń w terenie (...) decyduje o tym, kiedy student staje się leśnikiem.”

Warszawscy studenci przedstawili temat: „Porozumienie samorządów studentów wydziałów leśnych z Poznania, Krakowa i Warszawy – stan obecny oraz kierunki dalszej współpracy.”, prezentując dotychczasowe dokonania: coroczna organizacja Ogólnopolskiej Konferencji Studentów Leśnictwa, konkursy fotograficzne, ankiety oraz szkolenia podnoszące wiedzę i umiejętności z różnych dziedzin życia. Również zwrócili uwagę na przeszkody w prowadzeniu działalności m.in. ze względu na nie posiadanie osobowości prawnej, która skutecznie ogranicza starania w pozyskiwaniu funduszy i startach w konkursach grantowych.

„Jedną z dróg zmiany takiej sytuacji może być założenie Stowarzyszenia zrzeszającego studentów i absolwentów leśnictwa. Rozwiązanie to mogłoby otworzyć nowe możliwości rozwoju i uprościć wiele czynności związanych m.in. z obsługą formalną podejmowanych przedsięwzięć. Stowarzyszenie takie, poprzez realizację określonych celów, wypełniałoby niszę wśród organizacji związanych nie tylko z tematyką leśną, ale też ogólnoprzyrodniczą i ekologiczną.”

Na zakończenie tej części i jednocześnie otwarcie kolejnej – „burzliwej debaty” – reprezentant poznańskich studentów leśnictwa zaprezentował wyniki przeprowadzonej ankiety wśród studentów WL UP w Poznaniu. Jak stwierdził sam referujący to próba oceny jakości i programu studiów stacjonarnych na kierunku leśnictwo. Krótko o wynikach przeprowadzonych badań. Gro studentów negatywnie postrzega tryb nauczania w systemie dwustopniowym. Z jakich przyczyn? Po pierwsze ze względu na ciągłe ograniczanie zajęć praktycznych. Autor zadał przewrotnie bardzo ważne pytanie: ile lasu jest w sali? podkreślając, że nie da się przekazać wiedzy o lesie samą prezentacją multimedialną. Ma to odzwierciedlenie w stanie wiedzy i umiejętności jak również podejścia do przyszłego zawodu. Po drugie przedmioty i treści nauczania na pierwszym stopniu studiów (inżynierskie), nierzadko (by nie powiedzieć często) pokrywają się na drugim – tak więc można by zadać pytanie: czym ma się różnić modelowy inżynier o modelowego magistra w dziedzinie leśnictwa?

W debacie poruszano się w następujących tematach:

- teoria a praktyka, czego się uczymy?

- ile znaczy dyplom ukończenia studiów leśnych?

- obecna sytuacja gospodarcza a możliwość pracy w PGL LP

- czy studia to tylko nauka?

A jej wynik? Czy możemy spokojnie patrzeć w przyszłość? Czy może mamy być wielkimi optymistami? Co mają do zaoferowania LP absolwentom studiów leśnych?

Czego się uczymy? Z pewnością pokory, której uczy las.

Na pytanie: czy absolwenci studiów z kierunku leśnictwo są przygotowani do pracy w lasach? padła jednoznaczna odpowiedź „nie!”. Wnioski nasuwają się same.

W ciągu drugiego dnia Koła Naukowe Leśników poszczególnych uczelni przedstawiły swe osiągnięcia, prowadzone programy badawcze z zakresu entomologii, ornitologii, teriologii, fitosocjologii oraz geomatyki.

Wiadomo nie samą konferencją człowiek/student żyje. Jest to również doskonały moment na integrowanie i nawiązywanie znajomości i przyjaźni – niekiedy na całe życie. Temu służyły wspólny rejs po Bałtyku, wyjazd terenowy do Nadleśnictwa Rokita, wspólne biesiadowanie przy ognisku i zabawy taneczne do białego rana. Brać leśna jak wiadomo jest specyficzną grupą i pomimo tego że studiujemy na różnych uczelniach, w różnych regionach kraju, a stając się absolwentami konkurujemy o pracę, szanujemy siebie i staramy się razem coś zdziałać. Mówiąc wspólnym głosem możemy zmienić niedoskonałości, z którymi przychodzi nam się borykać w codziennym nie tylko studenckim życiu.

wspólne biesiadowanie przy ognisku

Leśnik XXI wieku to z całą pewnością człowiek renesansu: o szerokich horyzontach postrzegania rzeczywistości, potrafiący dostosować się do zmieniających warunków nie tylko na rynku pracy. To patriota, pasjonat, przyrodnik, romantyk i manager w jednej osobie.

Rozstrzygnięto również konkurs FOTO-LEŚNIK 2010... zdjęcie mojego autorstwa w kategorii praca w lesie, zatytułowane „z dawnych lat” prezentujące zrywkę sprzężajem konnym – nie zastopiąną i jakże często stosowaną po dziś metodę zrywki drewna w trudno dostępnych terenach przy pomocy konia... fotografia tym bardziej dla mnie cenna, chociażby z tego powodu, że wykonana została w trakcie letnich praktyk administracyjno-hodowlanych.

I miejsce w kat. Praca w lesie Z DAWNYCH LAT

Konkurs Pracy Tropowców i Posokowców - Dąbrówka Leśna 24.04.2010r.

2010-04-25T11:09:00.030+02:00

W końcu przyszło nam wziąć udział w konkursie pracy psów myśliwskich – na pierwszy ogień poszedł konkurs tropowców. Przed rozpoczęciem rejestracja psiaków i losowanie nr ścieżki tropowej – przypada nam 6.

Po powitaniu i zapoznaniu uczestników z przyjętym harmonogramem dnia, rozpoczęliśmy od „próby na strzał”, która nie zrobiła żadnego wrażenia na psach, co najwyżej niektórym brakowało spadającego ptactwa, które mogłyby zaaportować.

Druga a właściwie pierwsza konkurencja to „odłożenia psa” – luzem bądź na uwięzi. Ze względu na to, że sumiennie się przygotowaliśmy z Pasją, decydujemy się na wyżej punktowane odłożenie luzem, niestety to był błąd i to wielki. Pasja po niecałych 2 min zmieniła pozycję z waruj na siad, po chwili wstała i odeszła 2-3m. Po pierwszym strzale spokojnie się odwróciła w jego kierunku, potem odwróciła łeb w przeciwną stronę łapiąc odwiatr zwierzyny i poszła! zrywając odłożenie. Po chwili dało się słyszeć w oddali gon Pasji – poszła za sarnami. Pierwsza konkurencja spalona – ocena 0 – nie będzie dyplomu użytkowości. Po ok 15 min. wróciła na miejsce odłożenia. Cóż można powiedzieć, jedynie „tak bywa”.

Nie ma co ukrywać, to był mój błąd. Mogłem dać ją na uwięzi ale ćwicząc wcześniej ten element nie zdarzyło się by je zerwała luzem i poszła w takie tango. Poprawkę trzeba brać na to, że czynnikiem rozpraszającym dla tak młodego psa jest każda nowa sytuacja a ta była na prawdę dla niej interesująca. Pretensje mogę mieć tylko do siebie – zawsze jeśli pies nie radzi sobie na konkursie to pierwszym ogniwem, które jest temu winne to przewodnik.

Pomimo tego wchodzimy na ścieżkę tropową, w końcu „płacę za uczestnictwo i wymagam”. Nie liczy się już w stawce ale co z tego, każda okazja do sprawdzenia umiejętności psa i swoich jest tego warta.

Czekając na sędziego, ponownie odkładam psa w lesie jakieś 20m od zestrzału. I co? Nie ruszyła się z miejsca przez ok 15min oczekiwania.

Kiedy się pojawia sędzia zakładam psa na trop. Pasja prowadzi jakieś 100-150m poprawnie, potem schodzi na prawo, na tyle mocno, że nie jest w stanie się poprawić. Zostaje naprowadzona ponownie na trop, którym dalej prowadzi, nakręca się i muszę ją zawarować bo idzie bardzo bardzo szybko. Po kilku minutach tego przystanku ruszamy dalej, doprowadza prawie do dzika (odległość ok. 20m) i kolejny raz schodzi za mocno na prawo, ponownie ją kierujemy na trop i dochodzi do dzika (wypchanej skóry). A przy dziku jak najbardziej poprawne zachowanie – obwąchiwanie i wyczesywanie chybu. Ocena sędziego 3 za pracę na otoku i to pierwsze zejście ze ścieżki, 4 współpraca z przewodnikiem i oczywiście 4 za zachowanie przy martwej zwierzynie. Praca psa na tropie jak najbardziej z pasją.Trochę chaotycznie ale widać, że Pasja ma pasję, tylko należy ją konkretnie i odpowiednio ukierunkować.

tryumfatorzy w tropowcach: 1. wyżlica niemiecka szorstkowłosa 2. labrador retriever 3. springer spaniel angielski i posokowcach: 1. hanower

Dyplomu nie ma ale bagaż doświadczeń i nauczka na całe życie jest. Frycowe trzeba zapłacić nie ma wyjścia. Przez moją głupotę Pasja straciła dyplom – licząc odłożenie na uwięzi na 2 miałaby 76 pkt., a tak uzyskała 70 pkt. z jedną konkurencją na 0 co było przyczyną tego, że nie dostała dyplomu II stopnia o którym powiem szczerze marzyłem. Moim zdaniem nasza praca nie zasługiwała nawet na te 70 pkt. na 100 możliwych. Być może jestem zbyt surowy w tej ocenie ale tak uważam – zdaje się się, że sędzia ocenił możliwości psa, jego potencjał pomimo błędów przewodnika – czyli moich – a owe sędziowanie należy zaliczyć do godnych pochwały.

w trakcie dekoracji

Darz Bór!

wszystkim Uczestnikom i Organizatorom

( fotografie nr 2 i 4 "ściągnięte" z wątku forum psy na www.dziennik.lowiecki.pl, pochodzą z arch. Pani Małgosi - przewodniczki Soni - suczki labrador retriever, lokata 2/8; pozostałe zdjęcia pochodzą z arch. autora)

Konkurs Dzikarzy – Goraj 10 kwiecień 2010r.

2010-04-17T10:02:00.005+02:00

To kolejne już spotkanie kynologiczne, w którym brali czynny udział członkowie Sekcji Kynologii Myśliwskiej – nie tylko jako „układacze tropów dziczych” ale również jako bezpośredni uczestnicy. Doświadczonego i opolowanego oraz utytułowanego wachtla (młodzieżowego wystawowego championa Polski) - DIZLA z Grodziskich Borów prowadziła Kochana Pani Prezes Sekcji - Kasia - żaden z uczestników nie miał takiego dopingu jak Nasza Koleżanka...

Zbiórka, powitanie i krótka odprawa przed zmaganiami konkursowymi

Jak zawsze bywa na tego typu spotkaniach tak i tym razem pogoda dopisała, choć organizatorzy mogli troszkę bardziej posmarować św. Hubertowi... ale nie ma co narzekać...

Pierwsza konkurencja – posłuszeństwo zaliczone na maksa.

Teraz kolej na zagrodę dziczą... przewodniczka napięta do granic możliwości a pies pełen spokoju i pewny swego, tak jakby wiedział, że to tylko symulacja polowania ale by zrobić przyjemność swemu menerowi zrobi wszystko co w jego „czterech łapach” możliwe.

...wszyscy terenowo na zielono a psy patrzą jakoś krzywo i w duchu sobie myślą: „co mu tu mamy robić, skoro nikt z towarzystwa nie ma flinty” – na potwierdzenie tej „śmiałej hipotezy” przytoczę opis sytuacji jaka miała miejsce podczas sprawdzenia reakcji na strzał psów, które wcześniej nie uczestniczyły w próbach bądź konkursach pracy psów myśliwskich, a mianowicie „szczoteczka” – jamnik szorstkowłosy (jak wiadomo piesek niewielkich rozmiarów, za to ogromny duchem i męstwem oraz uparty zazwyczaj tak wielce jak właściciel co bywa przyczyną doskonałego porozumienia) puszczony z otoku po wystrzale najpierw sprawdził młodniczek dopiero później wrócił do przewodnika – zachowanie godne wielkiego łowcy, a w karcie ocen owego przewodnika znalazł się wpis: „pies strzał zaliczył, ale niestety pudło” ...

I nie mogło być inaczej – Dizel pokazuje się z najlepszej strony i w drugiej konkurencji otrzymuje również maksymalne noty. Ku wielkiej radości swej Pani, której kamień spadł z serca, ale nie do końca, gdyż jeszcze czeka ich do przejścia ścieżka tropowo-farbowa... ze względu na to, że owego dnia odbywają się równocześnie 3 konkursy psów myśliwskich (norowców, dzikarzy dla psów myśliwskich różnej maści oraz konkurs dzikarzy dla alpejskich gończych krótkonożnych) wszystko się trochę przedłuża...

Nie taki diabeł straszny jak go malują – zwieńczenie sukcesu na ścieżce tropowej, a w karcie ląduje 3 (w skali oceny pięciostopniowej od 0 do 4) zasłużona, gdyż raz psiak zszedł z tropu zainteresowany świeżym odwiatrem zwierzyny, która wcześniej przecięła układaną ścieżkę farbową – po ponownym naprowadzeniu Dizel dalej podejmuje sztuczny trop i doprowadza do wypchanej dziczej skóry. W końcu Kasia oddycha z ulgą a na jej twarzy rysuje się wielka radość. Dizel niewzruszony i spokojny, w końcu zrobił swoje uzyskując wynik 138 pkt. na 140 możliwych (bez konkurencji dodatkowych, bo choć jest oszczekiwaczem to na „podróbę dzika” rzadko szczeka, za to na „prawdziwego trupa” kufa mu się nie zamyka). Teraz nie pozostaje nic innego jak oczekiwać na wiadomości co do uzyskanych wyników innych psów.

W pewnym momencie rozdzwoniły się telefony a tragiczne wieści zdawały się być nierealne... cóż można więcej powiedzieć o czymś w co trudno uwierzyć, nie wspominając o uczuciach, które nie sposób opisać.... wszyscy jakoś przycichli... chwilą ciszy w czasie zakończenia tego trudnego dnia uczczono pamięć ofiar, które zginęły w rządowym samolocie pod Smoleńskiem...

dalszy ciąg relacji niebawem

autor powyższych fotografii: Huber Prais

migawki z "łowieckich" ćwiczeń terenowych

2010-04-01T20:57:00.004+02:00

dnia 26 marca w Puszczy Zielonka odbyła się inwentaryzacja zwierzyny (ze szczególnym uwzględnieniem sarny) metodą pędzeń próbnych...

spała

Pasja na stanowisku obserwacyjnym na którym za chwilę ukarze się chmara jeleni

licówka

dwa młode byczki - szpicery

autor fotografii: Adam Trawiński

...wspomnienie polowania na kaczki... stawy na Mielnie - 16 sierpień 2009r.

2010-03-08T10:02:00.024+01:00

...dzięki uprzejmości kolegi ze studiów leśnych dane było nam i naszym psom (tzn. mnie i Pasji oraz Przyjacielowi Damianowi z labradorem Gogo) uczestnictwo w polowaniu zbiorowym na kaczki w KŁ "Cietrzew" w Żarach... pomimo sporej odległości od naszych domów dotarliśmy na miejsce o świcie by punktualnie stawić się na zbiórce myśliwych... przeciwności losu było wiele ;) m. in. zapalenie zęba, które mnie dopadło na kilka dni przed wyjazdem ale pomimo puchnącej twarzy z kilometra na kilometr przebytej drogi nie odpuściłem...

zbiórka myśliwych, powitanie, krótka odprawa i apel na łowy

... nie mogłem zrezygnować z kliku względów: po pierwsze tak długo czekałem na to spotkanie, po drugie miał to być sprawdzian umiejętności labiego Gogo, któremu wiele czasu na układanie poświęcił Damian - świeży adept sztuki łowieckiej, dla którego miało to być również pierwsze w życiu polowanie zbiorowe w którym po raz pierwszy stanie na linii myśliwych i po trzecie doskonała okazja by zaznajamiać moją wachtelkę z emocjami towarzyszącymi polowaniu...

zajęcie wyznaczonego stanowiska

oczekiwanie na sygnał trąbki oznaczający rozpoczęcie polowania

i pierwszy strzał... niecelny

labrador Gogo obserwujący w skupieniu swego przewodnika

ciekawe co sobie myśli... może "gdzie te spadające kaczki"? ;)

teren pracy psów jak widać nie należący do najłatwiejszych

Damian nie oszczędzając swoich sił "przeszukiwał" razem z swym psem Gogo te gęste trzcinniczyska w poszukiwaniu ubitych bądź zbarczonych kaczek, brodząc po pas i ciągle zachęcając do pracy młodego labiego, co zaowocowało podniesieniem 6 szt.

Pasja - ELBA z Wdeckiego Parku pozująca z kaczkami zaaportowanymi przez labradora Gogo (... na razie nie przy swoich, ale za rok...kto wie? ;)

chwila wytchnienia

pokot... odegranie sygnnału pióro na rozkładzie

jeszcze raz serdecznie dziękujemy

tobie Wojtku oraz członkom KŁ "Cietrzew"

za te wspaniałe chwile i to piękne ugoszczenie

Darz Bór!

cała ferajna

2010-02-16T09:02:00.004+01:00

w takim gronie spędzałem Sylwester 2009

no i mamy Nowy Rok...

2010-01-01T00:41:00.005+01:00

oby droga nie była wyboista i kręta a rok lepszy od poprzedniego

zdjęcia wykonane dnia 24 grudnia ubiegłego roku ;)

2009-12-25T01:21:00.018+01:00

dowód na to, że Św. Mikołaj istnieje i to nie jeden ;-)

poniższe fotografie "zrobione z ręki" przy czasie naświetlania kliszy 1/20s

"intruz" na Łąkach Potockich?

2009-12-23T01:35:00.009+01:00

po dłuższym podchodzie w końcu udało mi się złapać w obiektyw jednego z introdukowanych muflonów na naszym terenie...co do wprowadzania ***nowych (obcych) gatunków w nowe miejsca postaram się ustosunkować w najbliższym czasie...

tryk - samiec muflona (baran) w trakcie żerowania

Muflony zostały *introdukowane z Korsyki i Sardynii w wiele miejsc Europy. Są najmniejszymi przedstawicielami dzikich owiec będących przodkami owcy domowej.

*introdykcja - (łac. introductio – wprowadzenie, wstęp) – w biologii termin oznaczający zamierzone lub przypadkowe wprowadzanie nierodzimych gatunków roślin i zwierząt pochodzących z innych geograficznie regionów, jako nowego elementu danej **biocenozy.

**biocenoza - (gr. bios życie i koinos wspólny) - zespół populacji organizmów roślinnych (fitocenoza) i zwierzęcych (zoocenoza) danego środowiska (biotopu), należących do różnych gatunków, ale powiązanych ze sobą różnorodnymi czynnikami ekologicznymi i zależnościami pokarmowymi, tworząc całość, która pozostaje w przyrodzie w stanie homeostazy (czyli dynamicznej równowagi). Biocenoza oraz biotop, czyli środowisko fizyczne tworzą ekosystem.

fitocenoza biotopu + zoocenoza tego samego biotopu = biocenoza

biocenoza + biotop = ekosystem

***gatunek obcy - organizm pochodzący z innego ekosystemu lub obszaru geograficznego;
celowe wprowadzenie obcego gatunku = introdukcja, przeciwieństwem jest zawleczenie.

trochę terminologii:

samiec - baran
rogi - ślimy - spiralnie skręcone ku tyłowi i w bok - z dobrze widocznymi karbami przyrostów rocznych,
umożliwiających określenie wieku

charakterystyczną cechą u samców jest występowanie w czasie zimy szarej lub białawej plamy - zwanej siodłem

samica - owca

muflony żyją w stadach - kierdlach - po 3-5 osobników (w zimie liczniejsze do 15); stare barany chodzą pojedynczo

cechy pozwalające na odróżnienie płci to:
- wielkość (samce większe od samic)
- ubarwienie sukni (u samic jaśniejsze niż u samca)
- śłimy i siodło - tylko samce
(choć zdarzają się przypadki rogatych owiec)

liczebność populacji muflona w Polsce szacowano w 1991 roku na ok. 1450 osobników

piękne lato było tej jesieni ale w końcu nadeszła zima...

2009-12-21T21:45:00.014+01:00

początek...

zima na "Kurzej Stópce"

chmara danieli na Łąkach Zakrzewskich

mykita na Łąkach Potockich - zwabiony kniazieniem zająca

jesień...

2009-10-29T23:37:00.004+01:00

2009-09-24T11:49:00.004+02:00

i cóż... przyszło się rozstać z twórczym bałaganem panującym w mojej małej pracowni

babie lato

2009-09-23T08:35:00.004+02:00

jeleni nie udało się sfotografować, to może chociaż tyle...

warte obejrzenia i poczytania

2009-09-22T18:46:00.007+02:00

poniekąd trochę w odpowiedzi na zabilimipsa.pl... pieswlesie.blogspot.com... może to w jakimś stopniu przyczyni się do zrozumienia starań leśników i myśliwych?

rykowisko trwa... tylko gdzie te jelenie?

2009-09-17T15:56:00.010+02:00

jak wiadomo byki ciągną za łaniami...i w tym największy szkopuł, że nie ma łań!!!...

...zniknęły, zapodziały się, poszły, ki diabeł wie gdzie...

a tak już na poważnie to przyczyną "zaszycia się jeleni' mogą być wilki, przed kilkunastoma dniami była widziana wataha pod Krajenką, jelenie na obecność wilka w swej ostoi reagują jednoznacznie i chyba tego przykład mamy właśnie teraz

wataszki wilcze stale bytują w Puszczy Bydgoskiej, a bliżej nas to na terenie chociażby Nadleśnictwa Okonek

jeszcze kilka chwil...

2009-09-17T15:27:00.010+02:00

już za parę dni znajdę się "w wielkim mieście" i przyjdzie mi na nowo dostosować się do szybkiego tempa, które tam panuje...ale póki co jestem w "innym...lepszym świecie", gdzie natura żyje swoim, niezmiennie stałym rytmem

a oto kilka "rodzajowych scenek" podpatrzonych na przełomie lipca i sierpnia na Łąkach Potockich

łowy niezapomniane...

2009-08-25T10:15:00.018+02:00

Niestety nie dane mi było dotrzeć do Przyjaciół dn. 15 sierpnia na to wspaniałe spotkanie i łowy jakie miały miejsce pod Bielinkiem nad Odrą, ale pomimo tego chciałbym zaprezentować te przepiękne sceny myśliwskie.

kol. Maks z wyżlicą Airą

aport w wykonaniu wyżlicy Airy,

która "grała pierwsze skrzypce " na tym polowaniu

pokot i odegranie sygnału "Pióro na rozkładzie"
na zdjęciu od lewej kol. Jarek, kol. Maks i
wyżły szorstka Aira i krótkowłosa Gabi

autor fotografii: Ewa Bąbolewska

...nie ma nic wspanialszego jak polowanie w gronie Prawdziwych Przyjaciół, gdzie nie liczy się efekt i nie ma "gonienia za zwierzyną" a cała przyjemność jest z samego faktu bycia razem, blisko natury... chyba najbliżej jak to możliwe...

"wielka ucieczka" ;)

2009-08-24T12:20:00.016+02:00

przyznam szczerze, że raz w czasie praktyk powierzone obowiązki, które mieliśmy dopełnić wraz ze stażystą (wykonanie jednego z gorszych czyszczeń późnych na leśnictwie Wąsosz) "postawiliśmy na drugim planie", i zamiast być o 5 rano na pozycji wyruszyliśmy na tzw. Stawy Schwarza a jak się już bardziej rozwidniło na łąki

efekty tej małej eskapady widać na poniższych fotografiach i myślę że było warto, bo przecież człowiek nie samą pracą żyje

widłak

żurawie w locie

sarny na Łąkach Zakrzewskich

2009-08-13T14:55:00.013+02:00

oczywiście w całych tych bezkrwawych łowach towarzyszyła mi Pasjazwyżka "bardzo stabilnej konstrukcji", która posłużyła mi jako czatownia

ostatni szarak? chyba nie, gdyż trochę się ich pojawiło (lisów też)stary

widłak

młody szpicer, którego udało mi się zwabić na mikot sarny

siuta z dwoma oseskami

widok na Łąki Zakrzewskie

zwierzynie w żerowaniu nawet nie przeszkadzały pracujące w pobliżu maszyny rolnicze

układanie wachtla - Pasji

2009-08-03T12:28:00.008+02:00

zapraszam do obejrzenia filmów z układania wachtelhunda - Pasji

bezpośrednio po prawej stronie

oraz na moim kanale: u leśnego z Potoku

letnie praktyki w LP

2009-07-27T14:09:00.016+02:00

zbiór nasion (kotek) brzozy z plantacji nasiennej Nadleśnictwa Jastrowie

Szkółka Leśna Mały Borek - siew brzozy brodawkowatej "na zielono"

zrywka konna w leśnictwie Leśnik

obsługa wywozu drewna w leśnictwie Wąsosz

Leśnictwo II rok - ćw. terenowe z hodowli lasu

2009-06-29T13:26:00.002+02:00

autor fotografii: kol. Łukasz Polakowski

autor fotografii: kol. Michał Plewa

bulwersujących fotografii cd...

2009-05-19T20:55:00.007+02:00

mój pierwszy znaczący sukces w dziedzinie fotografii ,) i to właśnie dzięki tym fotografiom, które wzbudziły wielką dyskusję na temat "etyki fotografa" i tego co jest artystyczne a co nie... mniejsza z tym

oto link do wyników konkursu ogłoszonego przez Samorząd Studentów Wydziału Leśnego SGGW FOTO-LEŚNIK, kierowany do adeptów leśnictwa, fotografie można obejrzeć po kliknięciu na tytuł danej kategorii - wyniki konkursu

no i moje dwie szczęśliwie nagrodzone fotografie w kategorii sceny myśliwskie

I miejsce - OKRUCHY ŁOWÓW

i wyróżnienie w tej samej kategorii - APORT

retrospekcja

2009-05-18T21:22:00.018+02:00

a oto Matka Pasji (ELBY Z Wdeckiego Parku) FINKA Nowosolna w gronie swoich szczeniaków w dniu odbioru suczki z hodowli

jak widać na załączonym obrazku woda szczeniakom nie była obca
wachtelhund czuje się w niej po prostu jak ryba

to jeszcze raz FINKA Nowosolna - czyż nie jest piękna?

zapasy młodzików - maluchy były bardzo energiczne i zadziorne sam p. Ryszard stwierdził że pieski odebrane wcześniej były bardziej stonowane

i oto sam hodowca p. Ryszard Rezmer w towarzystwie swoich jak sam określił harpaganów

autor zdjęć kol. Hubert Prais

korzystając z okazji chciałbym Ci
podziękować za okazaną pomoc

Niech Ci Bór Darzy Przyjacielu!

w końcu mam swoją Pasję ;)

2009-04-28T13:21:00.005+02:00

Długo zastanawiałem się, którą z ras myśliwskich wybrać dla siebie...z polskich ras myślałem o ogarze polskim, z angielskich airedale terrierze (potocznie erdal), labradorze, z naszego kontynentu wyżły: czeskim fousku (wąsaczu;),niemieckim krótkowłosym i szorstkowłosym oraz małym munsterlanderze, i jeszcze z ras niemieckich: jamniku szorstkowłosym i posokowcu bawarskim, wchodziły w grę jeszcze gończy słowacki - kopov oraz szpice: łajka wschodnioeuropejska oraz karelski pies na niedźwiedzie...jak widać grono nie małe o dość rozbieżnym charakterze i zastosowaniu łowieckim.

Padło na mało znaną wśród zwykłych obywateli (mieszczuchów) rasę - mianowicie na płochacza niemieckiego (wachtelhunda), psa przebywającego przeważnie w rękach leśników i myśliwych.

matka Pasji, FINKA Nowosolna

(zdjęcie pochodzi ze strony wachtelhund-grodek.pl)

...dlaczego akurat ta rasa?...odpowiedź jest prosta jest to jeden z najbardziej wszechstronnych psów, zarówno do pracy jako typowy płochacz, aporter, tropowiec, dzikarz i jak każdy pies myśliwski wspaniały towarzysz łowów... kolejną rzeczą która mnie skłoniła to takiego a nie innego wyboru to bliskość znanych w całej Polsce hodowców tejże rasy, rozmowy z nimi dały mi jako takie pojęcie o jego wielkich możliwościach łowieckich, będąc na kilku konkursach pracy psów myśliwskich - dzikarzy, tropowców przewijały się pojedyńcze osobniki, które całkiem nieźle sobie radziły... nic więcej mi już nie trzeba było...

W październiku dzięki koledze z leśnictwa - Sokolnikowi - również entuzjaście łowiectwa i kynologii (rozmowa nasza miała miejsce nota bene kiedy czyściłem obuwie po powrocie z opisywanego już na samym wstępie polowania w okolicach miejscowości Chojna) usłyszałem wtedy po raz pierwszy o pewnej hodowli płochacza niemieckiego - mianowicie o przydomku "z Wdeckiego Parku" , na którą jakoś nie natrafiłem wcześniej. Opisał mi ją wtedy jednym zdaniem: "Zajrzyj na stronę internetową, spójrz na wyniki z konkursów tej suczki i zadzwoń do hodowcy. Nie dawno miała miot, który poszedł w mgnieniu oka, ale o ile dobrze pamiętam na wiosnę planuje kolejny". Nie namyślałem się długo i chwyciłem po uprzednim zajrzeniu w sieć po telefon dzwoniąc z zapytaniem, jakie są dalsze plany hodowlane oraz ile kosztuje spełnienie swoich marzeń. Zostałem poinformowany jakimi reproduktorami może zostać pokryta suczka i podano mi kwotę... mówiąc szczerze gdyby nawet była ona dwukrotnie większa to i tak bym je dał bez żadnego szemrania.

pierwsze próby aportowania (jak na razie mojej skarpetki;)

...długo czekałem, niecierpliwiłem się, ciągle sprawdzałem informacje kiedy krycie itp., zelektryzowała mnie informacja o oszczenieniu się FINKI dnia 2 marca, od tego momentu 8 tygodni wydawało się wiecznością, liczenie dni nic nie pomagało, ale w końcu dnia 24 kwietnia odebrałem zarezerwowaną suczkę... ELBĘ z Wdeckiego Parku po FINCE Nowosolej i GENIUSZU Bierna Team , nie miałem większego wpływu na wybór szczeniak, ponieważ jako ostatni zgłosiłem chęć posiadania suczki - i tak miałem wiele szczęścia, że w ogóle zdążyłem, choć dzwoniłem tego samego dnia kiedy doszło do oszczenienia. Pan Ryszard Rezmer proponował mi jeszcze dwa pieski ale się uparłem na suczkę, pewnie z sentymentu i dlatego też, że są "układniejsze". Większość psów w moim domu to były właśnie suczki i mam wiele dobrych wspomnień odnośnie tych psów...

...cdn

pokolenie asów wkracza do lasów?

2009-01-28T22:35:00.016+01:00

Program edukacji na wyższych uczelniach podlega ciągłym "zmianom", "udoskonaleniom", które mają ułatwić przekazywanie i zdobywanie wiedzy. Jak mniemam tak to miało wyglądać, ale jak jest to sami (studenci) najlepiej wiemy.

Dotychczas przysparza on nie mało kłopotów wykładowcom i studentom. Prowadzący przedmiot często nie wiedzą jak oceniać posiadany przez studenta zakres wiedzy z poziomu podstawowego a jak z rozszerzonego, w jaki sposób podzielić zakres materiału i jakimi przy tym kryteriami się kierować.

Dawniej przedmioty trwały rok. Składało się papiery na konkretną specjalność danego kierunku. Program był wszystkim konkretnie znany i nie następowało tak duże rozdrobnienie na poszczególne przedmioty i dodatkowo na jakieś poziomy podstawowe i rozszerzone (problem jest podobny do kwestii nowej matury, poziomów zdawania jej oraz kwestii przedmiotów obowiązkowych).

Nie przeczę, że zmiany w edukacji są niepotrzebne. Wprost przeciwnie obu ich było jak najwięcej, bo przecież świat nauki nie stoi w miejscu. Tyle tylko, że zmiany te muszą być przemyślane i skonkretyzowane.

Jako młody adept leśnictwa - jednego z ważniejszych działów nie tylko gospodarki ale również nauk przyrodniczych - uznaję półtora roku studiowania, może nie za stracony ale poziom wiedzy z tego zakresu nie jest zatrważający.

Patrzę na swoje Koleżanki i Kolegów, którzy ukończyli technika leśne (obecnie znajdują się w mniejszości na tym kierunku i należałoby zadać pytanie: dlaczego tak jest?) i widzę, że przez ten czas niczego nowego się nie nauczyli a wręcz to co jest serwowane na obecnych zajęciach akademickich - dziś już uniwersyteckich (sic!) - to sprawy trywialne i oderwane od rzeczywistości późniejszej pracy w lasach. Mam tu na myśli niektóre przedmioty, które nie powinny się znaleźć w programie studiów - zabierają cenny czas na naprawdę ważne rzeczy.

Bynajmniej nie służy to poszerzaniu horyzontów naukowych przez młodych ludzi. Brakuje przede wszystkim praktyki w terenie. Bo co z tego, że rozmawiamy o całej problematyce zrównoważonego gospodarowania zasobami leśnymi - skoro będąc w nim już w pracy (co też jest nie łatwą rzeczą) jesteśmy kompletnie "zieloni" - już nie za sprawą umundurowania.

Czy pokolenie asów wkracza do lasów?
Z pewnością tak się stanie , ale w negatywnym tego słowa znaczeniu i mam pewne obawy, że to może być przypadkiem mój rocznik.
Usłyszałem kiedyś "od starszego kolegi po fachu":

"Bo widzisz my to jeszcze będziemy praktykami, a wy już tylko teoretykami"

Mam nadzieję, że ten czarny scenariusz się jednak nie ziści.

łoś na terenie Borów Kujańskich?

2009-01-22T16:56:00.010+01:00

w czasie bożonarodzeniowego spaceru z rodziną napotkaliśmy na pozostawiony na śniegu dziwny trop...zdecydowanie inny od bytującej i spotykanej dotychczas zwierzyny...za duży jak na trop jelenia byka...

...odstępy pomiędzy pozostawionymi śladami wskazywałyby na zwierzę poruszające się powoli i "ociężale"...

...wszystko przemawiałoby za tym, że w łowisku pojawił się łoś...pytanie skąd mógł przywędrować? wielce prawdopodobne, że pochodzi z Puszczy Noteckiej a jego szlak wędrówki przebiegał właśnie wzdłuż Noteci a następnie mniejszych cieków wodnych...

kolejne pytanie nasuwa się jak długo pozostanie w tym miejscu?
dlaczego oddalił się od swojej ostoji?
ile faktycznie przebył km?
w jakim wieku jest owy osobnik?
czy jest to klępa a może byk?

teraz już wiadomo na pewno

tropy łosia zaobserwowano w Nadleśnictwie Lipka niedaleko wsi Potulice a jeszcze wcześniej koło Krajenki (Nadleśnictwo Złotów)